Surja El-Mu'minun — Ajet 12

Kuptimet e fjalëve:

• Sulaleh (سُلالَةٍ): do të thotë thelbi, pjesa më e pastër dhe më e zgjedhur e diçkaje, e nxjerrë dhe e veçuar nga pjesa tjetër.
• Tin (طِينٍ): balta, dheu i përzier me ujë.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar na tregon në këtë ajet të shenjtë se Ai e krijoi njeriun – duke pasur parasysh Ademin a.s., babain e njerëzimit – nga një thelb i nxjerrë nga balta. Kjo do të thotë se toka nga e cila u krijua Ademi ishte e marrë nga vende të ndryshme të tokës, dhe prej saj u mor një pjesë e pastër dhe e zgjedhur, e cila u përzier me ujë derisa u bë baltë e veçantë. Kjo tregon fillimin e nderuar të njeriut: nga një material i thjeshtë tokësor, por i zgjedhur me kujdes nga i Gjithëfuqishmi. Ky krijim nuk ishte i rastësishëm, por ishte vepër e urtësisë dhe fuqisë së Allahut, i cili e filloi krijimin e njeriut nga kjo baltë, pastaj e kaloi atë në faza të ndryshme derisa e bëri atë krijesën më të përsosur në formë dhe natyrë.

Përfitimet nga ajeti:

1. Njohja e origjinës sonë na mëson përulësinë dhe largimin nga mendjemadhësia, sepse njeriu u krijua nga balta, e cila është një material i thjeshtë dhe i përulur.
2. Ky ajet na bën të reflektojmë mbi fuqinë e Allahut, i cili nga një baltë e thjeshtë krijoi një krijesë kaq të mrekullueshme me mendje, shpirt dhe ndjenja – kjo është shenjë e madhështisë së Krijuesit.
3. Të kuptuarit se të gjithë njerëzit kanë një origjinë të përbashkët na mëson barazinë mes njerëzve dhe na largon nga diskriminimi racor apo fisnor, sepse të gjithë jemi bij të Ademit, i cili u krijua nga balta.
4. Ky ajet na nxit të jemi mirënjohës ndaj Allahut për nderin që na dha, duke na krijuar në formën më të bukur dhe duke na bërë halife në tokë, pavarësisht origjinës sonë të thjeshtë tokësore.