Сураи Аль-Муминун — Оят 5

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Фурӯҷ — ҷамъи калимаи «фарҷ» буда, ба маънои узви таносул (андомҳои шармгоҳ) меояд.
• Ҳофизун — нигаҳдорандагон, яъне касоне ки онро аз ҳаром эмин медоранд.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди мутаъол сифати дигари муъминони комилро баён мекунад: онҳо узвҳои шармгоҳи худро аз ҳар чизе ки Худо ҳаром кардааст, нигаҳбонӣ мекунанд. Яъне худро аз зино, лавота ва ҳамаи гуноҳҳои бузург ва фоҳишаҳо дур медоранд ва покдоманӣ ва иффатро риоя менамоянд. Онҳо на танҳо аз амали зишт дурӣ меҷӯянд, балки нигоҳ, фикр ва нияти худро низ аз ҳаром пок мегардонанд. Ин сифат аз аломатҳои муъмини ҳақиқӣ аст, ки Худо дар қатори намоз, адои амонат ва вафои аҳд зикр кардааст. Покдоманӣ сабаби покии дил, эҳтироми инсон ва ҳифзи ҷомеа аз фасод мебошад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон месозанд:

• Ислом дини покӣ ва иффат аст; он инсонро ба покизагии ҷисм ва рӯҳ даъват мекунад.
• Нигаҳдории узвҳои шармгоҳ аз ҳаром сабаби баракат дар ризқ, оромии дил ва иззати инсонӣ мегардад.
• Қуръон ба ҳаёти шахсӣ ва хонаводагии инсон низ эътибор медиҳад ва роҳи дурусти онро нишон медиҳад.
• Риояи ин сифат дар ҷомеа боиси паст шудани ҷиноят, бемориҳо ва парокандагии хонаводаҳо мешавад.
• Ҳар муъмин метавонад бо таваккал ба Худо ва муҳаббат ба Қуръон худро аз ҳаром нигаҳ дорад ва ба дараҷаи баланди имон бирасад.