سورت مؤمنون — آیت 41

د معناوي بيان (معاني کلمې):

• الصَّيْحَةُ: ډېر قوي او مهلك غږ، چې د عذاب په وخت کې راغی.
• غُثَاءً: هغه خټې، وچه بوټي او کثافات چې د سيلاب پر مخ راوړي او بې ارزښته وي.

د آيت تفسير:

کله چې دوی (د رسول الله صلی الله عليه وسلم قوم) پر خپل سرکشۍ او ظلم ټينګ ودرېدل او د حق پر وړاندې يې مقابله وکړه، نو ناڅاپه دوی ته يو ډېر سخت او مهلك غږ راغی، چې د دوی د کړنو په سزا او د الله له لوري د عذاب په صداقت سره و. دا غږ دومره سخت و چې دوی ټول مړه شول او د سيلاب پر مخ د بې ارزښته خټو او بوټو په شان يې وګرځول، چې نه ګټه ترې اخیستل کېږي او نه يې څوک پام کوي. بيا الله تعالی د دوی په اړه وفرمايل: «نو دې ظالمانو قوم ته هلاکت او د الله له رحمته لرې والی وي.» دا خبره هم د دوی د هلاکت خبر ورکوي او هم د دوی پر ضد دعا ده. په دې آيت کې د پخوانيو امتونو د عذاب يادونه ده، تر څو وروستني خلک عبرت واخلي او د رسولانو د تکذيب له عاقبته ووېرېږي.

فايدې (لارښوونې):

1. د الله تعالی عذاب کله چې راشي، هيڅ ځواک يې نه شي مخنیوی کولای، نو بايد انسان د الله له حکمونو سرغړونه ونه کړي.
2. ظلم او سرکشي د انسان د هلاکت سبب ګرځي، ځکه چې الله تعالی ظالمانو ته مهلت ورکوي، خو کله يې ونيول شي، نو بيا يې خلاصون نشته.
3. د نعمتونو او قدرت پر ضد مقابله بې ګټې ده؛ ځکه چې الله تعالی خپل رسولان په حق سره لېږلي او د هغوی مخالفت د خپل ځان په ضرر تمامېږي.
4. په دې آيت کې د مسلمانانو لپاره غټ درس دی چې د الله له رحمته د لرې والي او د هلاکت له دعا څخه دې ووېرېږي او د نېکۍ او تقوا پر لار دې روان وي.
5. د قرآن کريم دا بيان د زړونو د ژوندي کولو سبب دی، چې انسان د الله له عذابه ووېرېږي او د هغه د رحمت په لور رجوع وکړي.