Аль-Муминун сүрәсе — Аять 41

Сүзләрнең мәгънәләре:

• الصَّيْحَةُ — каты аваз, кычкыру; монда жиһанәтле Җәбраил галәйһиссәламнең авазы яки күктән килгән каты тавыш.
• غُثَاءً — су өстендә йөзүче үлән калдыклары, дулкын өстендәге күбек яки үлән чүбе; монда һәлак булган кешеләрнең үләксегә әйләнүен күрсәтә.
• فَبُعْدًا — һәлакәт, рәхмәттән ераклык, һәлак булу теләге.

Аять тәфсире:

Аллаһы Тәгалә үз рәсүленә каршы килүче һәм аны ялганчы санаучы залим кавемгә, аларның хаксызлыклары һәм каты баш тартулары сәбәпле, хаклы рәвештә каты аваз җибәрде. Бу аваз аларны кинәт тотты, һәм алар барысы да һәлак булдылар. Алар, су өстендә йөзүче корыган үлән кебек, файдасыз калдыкларга әйләнделәр — беркем дә алардан файдалана алмады, аларның эзләре дә югалды. Шуннан соң Аллаһы Тәгалә аларга рәхмәтеннән ераклык һәм һәлакәт теләп әйтте: "Залимнәргә — һәлакәт һәм рәхмәттән ераклык!" Бу — аларның дөньяда ук җәзаланганын һәм ахирәттә дә газапка дучар булачагын белдерә.

Гыйбрәтләр:

• Аллаһы Тәгаләнең ґәзабы хаклык белән килә — Ул залимнәрне беркайчан да җавапсыз калдырмый, әгәр алар тәүбә итмәсәләр.
• Пәйгамбәрләрне ялганчы санау һәм аларга каршы килү — һәлакәткә илтүче зур гөнаһ.
• Дөньядагы байлык, көч һәм абруй кешене Аллаһы ґәзабыннан коткара алмый — һәлакәт килгәндә барысы да юкка чыга.
• Бу аятьтә мөэминнәр өчен зур куркыныч һәм гыйбрәт бар: Аллаһының рәсүлләренә иярү — коткарылу юлы, ә аларга каршы килү — һәлакәт сәбәбе.