Сураи Аль-Муминун — Оят 41

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الصَّيْحَةُ: овози сахту баланд ва ҳалокатовар, ки бо фармони Аллоҳ онҳоро несту нобуд кард.
• غُثَاءً: кафки об ва алафҳои хушку пӯсидае, ки об онҳоро бо худ мебарад ва касе аз онҳо фоида намегирад; яъне чизҳои беқимат ва партофташуда.
• فَبُعْدًا: ҳалокӣ ва дурӣ аз раҳмати Аллоҳ.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки онҳо паёмбари худро дурӯғгӯ шумориданд ва дар куфру зулмашон идома доданд, овози сахти ҳалокатовар онҳоро фаро гирифт. Ин азоб ба ҳақ бар онҳо фурӯ омад, яъне онҳо ба сабаби кирдори бади худ сазовори чунин ҷазо шуданд ва адолати Аллоҳ таъоло тақозо мекард, ки онҳоро ҳалок созад. Ҳамаашон нест шуданд ва мисли кафки об ва алафҳои хушкине шуданд, ки об онҳоро мебарад ва касе ба онҳо нигоҳ намекунад ва фоидае аз онҳо намегирад. Пас ҳалокӣ ва дурӣ аз раҳмати Аллоҳ бар он мардуми золим бод, ки бо зулму дурӯғ шуморидани паёмбарон сазовори ин азоб гаштанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таъоло одил аст ва касеро бе сабаб ҷазо намедиҳад; азоб танҳо пас аз исрори мардум бар зулму куфр меояд.
• Ваъдаи Аллоҳ дар бораи ҳалоки золимон ҳатмӣ аст, ҳарчанд вақте бигузарад ҳам.
• Инсон бояд аз сарнавишти умматҳои гузашта ибрат гирад ва паёмбаронро дурӯғ нашуморад, то ба ҳамон азоб гирифтор нашавад.
• Дунёву қудрати он зудгузар аст; золимон мисли кафки об нест мешаванд ва аз онҳо номе намемонад.
• Ин оят дили муъминонро ором мекунад, ки зулм ҳаргиз пойдор намемонад ва раҳмати Аллоҳ барои бандагони солеҳ наздик аст.