Surat Al-Mu'minun — Ayat 41

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• الصَّيْحَةُ : swara kang gedhe banget lan nglairake, yaiku swara saka malaikat Jibril utawa swara saka langit kang ndadèkaké pati.
• غُثَاءً : sampah kang kagawa banyu banjir, awujud umpluk lan tetuwuhan kang wis garing lan bosok, ora ana gunané.
• فَبُعْدًا : tembung kang ateges "adoh" utawa "bilai", yaiku donga supaya wong-wong mau adoh saka rahmaté Allah.

2) Jlentrehané ayat:

Bareng wong-wong mau tetep wangkal lan ora gelem nampa kebeneran, banjur ana swara kang gedhe banget lan ngrusak teka nyerang wong-wong mau. Swara iku ora teka tanpa sebab, nanging pancen wis dadi haké wong-wong mau amarga saka tumindak ala lan angkuhé marang para rasul. Saka swara iku, wong-wong mau padha mati kabeh, ora ana siji-sijia kang isih urip. Allah banjur ndadèkaké wong-wong mau kaya sampah kang kagawa banyu banjir — ora ana regané, ora ana gunané, lan ora ana kang ngrumat. Mula, wong-wong kang tumindak ala lan nganiaya mau padha adoh saka rahmat lan pitulungané Allah, lan padha nemu bilai kang gedhe.

3) Piwulang kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangaké yèn tumindak ala lan wangkal marang kebeneran iku mesthi ana akibaté, sanajan katon suwé ora ketara.
• Allah iku Maha Adil; paukuman kang ditibakaké marang wong-wong kang ala iku dudu tanpa sebab, nanging pancen wis pantes karo apa kang wis dilakoni.
• Kedadéyan umat-umat kang wis dirusak ing jaman biyèn dadi pepéling kanggo kita kabèh supaya ora nglakoni tumindak kang padha.
• Ayat iki uga nuduhaké yèn urip iki ora langgeng; wong kang kuwasa lan angkuh bisa sirna ing sakcedhaking wektu, dadi kaya sampah kang ora ana gunané.
• Mula, ayo padha ngupaya dadi wong kang manut marang Allah lan rasulé, supaya ora kalebu golongan kang padha nemu bilai lan adoh saka rahmaté Allah.