Аль-Муминун сүресі — Аят 41

1. Сөздердің мағынасы:

• الصَّيْحَةُ — қатты дауыс, ащы айқай; бұл жерде адамдарды жою үшін жіберілген апатты дауыс.
• غُثَاءً — су бетінде ағып жүретін қоқыс, кепкен шөп қалдықтары; пайдасыз, өлікке айналған нәрсе.
• فَبُعْدًا — жойылу, құрып кету, рақымнан аластатылу; қарғыс пен айырылу мағынасында.

1. Тәпсірі:

Аллаһ Тағала бұл аятта өткендегі қауымдардың бірінің ақырын баяндайды. Олар пайғамбарларын өтірікке шығарып, тура жолдан тайған кезде, оларға қатты айқай мен апатты дауыс келді. Бұл дауыс оларды әділ түрде, яғни өздерінің жасаған қылықтарына лайықты түрде қамтыды. Олар бір сәтте қырылып, су бетіндегі қоқысқа, кепкен шөп қалдықтарына айналды — ешкім олардан пайда көрмейтін, тіршілікке жарамсыз нәрсеге айналды. Сондықтан оларға жойылу мен рақымнан аластатылу болды. Бұл — залымдарға берілген әділ жаза. Олар Аллаһтың елшілерін жалғанға шығарып, өздеріне келген ақиқатты теріске шығарды, сондықтан олар осындай ауыр ақыретке тап болды.

1. Пайдалы қорытындылар:

• Аллаһтың жазасы әділ: ешкімге зұлымдық жасалмайды, әркім өз ісіне қарай жауап береді.
• Пайғамбарларды өтірікке шығару мен тура жолдан таю адамды қасіретке әкеледі.
• Аллаһтың құдіреті шексіз: Ол бір дауыспен тұтас қауымды жоя алады.
• Бұл аят адамды ойлануға, иманға келуге және Аллаһтың әмірлеріне бойсұнуға шақырады.
• Ислам — ақиқат діні; оны қабылдап, Аллаһтың рақымына сүйену — құтылудың жолы.