Surja El-Mu'minun — Ajet 45

Kuptimi i fjalëve:

• بِآيَاتِنَا: Me mrekullitë dhe shenjat tona që dëshmojnë për fuqinë e Allahut dhe vërtetësinë e profetëve.
• وَسُلْطَانٍ مُّبِينٍ: Me argument të qartë dhe provë të fortë që e mposht çdo dyshim dhe e bën të qartë të vërtetën.

Tefsiri i Ajetit:

Pas përmendjes së profetëve të mëparshëm, Allahu i Lartësuar tregon se Ai e dërgoi Musain dhe vëllanë e tij Harunin te Faraoni dhe paria e popullit të tij, me nëntë mrekulli të qarta: shkopin, dorën e bardhë, karkalecat, morrat, bretkosat, gjakun, përmbytjen, thatësirën dhe mungesën e frutave. Këto ishin shenja të dukshme dhe argumente të forta që i mposhtnin zemrat dhe i bindnin ato, ashtu që zemrat e besimtarëve të përuleshin para tyre, ndërsa mbi kokëfortët binte argumenti i plotë. Ato i dërgoi te Faraoni, sundimtari i Egjiptit, dhe te paria e tij, por ata u treguan mendjemëdhenj dhe nuk pranuan të besojnë, sepse ishin popull që shtypte njerëzit me padrejtësi dhe i trajtonte me arrogancë.

Përfitimet nga Ajeti:

• Mëshira e Allahut ndaj njerëzimit është e madhe, sepse Ai dërgoi profetët njëri pas tjetrit me argumente të qarta, që njerëzit të mos kenë justifikim para Tij.
• Mrekullitë e profetëve janë dëshmi e fuqisë së Allahut dhe e vërtetësisë së thirrjes së tyre, prandaj besimtari duhet t'i forcojë zemrën duke i studiuar ato.
• Mendjemadhësia dhe refuzimi i së vërtetës pasi ajo është bërë e qartë, është shkak i shkatërrimit, siç ndodhi me Faraonin dhe popullin e tij.
• Bashkëpunimi i vëllezërve në thirrjen drejt Allahut është shembull i bukur për forcimin e mesazhit dhe përkrahjen e njëri-tjetrit në të mirë.