سوره مؤمنون — آیه 45

معانی کلمات:

• آیاتنا: نشانه‌های ما، معجزات الهی.
• سلطانٍ مبین: حجّت و برهان روشن و آشکار.

تفسیر آیه:

سپس پس از پیامبران پیشین، موسی و برادرش هارون را با نشانه‌های خود و حجّتی روشن فرستادیم. این نشانه‌ها شامل نه معجزه بزرگ بود: عصا (که به اژدها تبدیل می‌شد)، ید بیضا (درخشیدن دست موسی)، طوفان، ملخ، شپش (قُمَّل)، قورباغه‌ها، خون، خشکسالی و کمبود میوه‌ها. این معجزات چنان روشن و قانع‌کننده بودند که دل‌های مؤمنان را به تسلیم وا می‌داشتند و حجّت را بر سرکشان تمام می‌کردند. خداوند این دو برادر را به سوی فرعون، حاکم مصر، و اشراف و بزرگان قومش فرستاد تا آنان را به یکتاپرستی و ترک ظلم دعوت کنند؛ اما فرعونیان که قومی متکبّر و ستمگر بودند، در برابر این معجزات روشن، گردنکشی کردند و از پذیرش حق سر باز زدند.

فواید و پیام‌های آیه:

• خداوند متعال برای هدایت بشر، پیامبران را با معجزات و دلایل روشن می‌فرستد تا هیچ کس عذری نداشته باشد؛ این نشانه‌ی لطف و رحمت الهی به بندگان است.
• همراهی برادران (موسی و هارون) در رسالت، نشان می‌دهد که همکاری و تعاون در کار خیر و دعوت به حق، پسندیده و مؤثر است.
• معجزات پیامبران، نه برای نمایش، بلکه برای بیداری دل‌ها و اثبات صدق رسالت است؛ پس انسان باید با دیدن نشانه‌های حق، تسلیم شود و تکبّر نورزد.
• سرنوشت فرعونیان درس عبرتی است که تکبّر و ظلم در برابر حق، جز نابودی و خواری در دنیا و آخرت نتیجه‌ای ندارد؛ پس بندگان باید فروتن باشند و دعوت حق را با آغوش باز بپذیرند.