Сураи Аль-Муминун — Оят 64

1. Маънои калимаҳо:

— «مُتْرَفِيهِم»: онҳое, ки дар неъматҳои дунё ғарқ шуда, аз ҳақ рӯй гардонданд; сарватон ва бадбахтҳои онҳо.

— «يَجْأَرُونَ»: овоз баланд карда, ба дуо ва истиғоса меоянд; фарёд мезананд ва мадад мепурсанд.

1. Тафсири оят:

То он вақте ки Мо сарватон ва неъматпарастҳои онҳоро бо азоб гирифтор мекунем, ногаҳон онҳо овози худро баланд карда, ба фарёду зорӣ меоянд ва аз Мо мадад мепурсанд. Инҳо касоне буданд, ки дар дунё дар неъматҳо ғарқ буданд ва аз ёди Худо ғофил шуданд; ҳангоме ки азоб ба онҳо расид, он гоҳ ба дуо ва истиғоса рӯ меоранд, вале ин дуои онҳо дигар фоидае намедиҳад. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки ин азоб дар рӯзи Бадр бар сарватон ва сардорони куфр фурӯд омад, ки онҳо ба қатл расиданд ва овози худро ба фарёду зорӣ баланд карданд. Ҳамин тавр, ин оят нишон медиҳад, ки онҳо дар вақти тангию сахтӣ ба Худо рӯ меоранд, аммо пеш аз он ки азоб фурӯд ояд, аз ӯ ғофил буданд ва ба неъматҳои дунё мағрур шуда буданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки неъматҳои дунё набояд моро аз ёди Худо ғофил кунанд ва ба ғурур ва худписандӣ накашонанд.

— Ҳангоми сахтӣ ва бало ҳама ба Худо рӯ меоранд, аммо бандаи оқил касест, ки ҳамеша, дар ҳар ҳол, ба Худо рӯ меорад ва Ӯро ёд мекунад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки азоб ва ҷазои Худо ҳақ аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз он бигурезад, пас бояд пеш аз расидани азоб тавба кунем ва ба сӯи Худо баргардем.

— Дар ин оят тасаллӣ барои муъминон аст, ки сарватон ва золимон дар ниҳоят ба ҷазои аъмоли худ мерасанд ва адолати Худо барқарор мешавад.

— Ин оят моро ба дуо ва истиғоса ба Худо ташвиқ мекунад, аммо на танҳо дар вақти бало, балки дар ҳама ҳолат, то ки ҳаёти мо пур аз имон ва тақво бошад ва аз неъматҳои Худо барои некӣ истифода барем.