Сураи Ан-Нур — Оят 64

1. Шарҳи калимаҳои душворфаҳм:

— «أَلَا»: огоҳӣ ва таваҷҷуҳ додан аст, яъне «Огоҳ бошед!».

— «مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ»: ҳар он чи дар осмонҳо ва замин аст.

— «مَا أَنتُمْ عَلَيْهِ»: ҳолат ва аъмоле, ки шумо бар он ҳастед.

— «يُرْجَعُونَ»: баргардонида мешаванд (ба сӯи Аллоҳ дар рӯзи қиёмат).

— «يُنَبِّئُهُم»: онҳоро огоҳ месозад ва хабар медиҳад.

— «عَلِيمٌ»: донои ҳама чиз.

1. Тафсири оят:

Огоҳ бошед, ки ҳар он чи дар осмонҳо ва замин аст, аз они Аллоҳ аст — ҳам аз ҷиҳати офариниш, ҳам аз ҷиҳати моликият ва ҳам аз ҷиҳати ибодат. Ҳама махлуқоти Ӯст ва ҳама дар тасарруфи Ӯ қарор доранд. Аллоҳ ба ҳар ҳолате, ки шумо — эй мардум — бар он ҳастед, огоҳ аст; ҳеҷ чиз аз илми Ӯ пинҳон намемонад, на аъмоли шумо ва на ниятҳои шумо. Ва рӯзе мерасад, ки ҳамаи бандагон ба сӯи Ӯ баргардонида мешаванд, яъне рӯзи қиёмат, ки пас аз марг барои ҳисобу китоб зинда гардонида мешаванд. Дар он рӯз Аллоҳ онҳоро аз ҳар амале, ки дар дунё кардаанд, огоҳ месозад ва ба онҳо хабар медиҳад, то ҳар кас натиҷаи кори худро бинад. Ва Аллоҳ ба ҳар чизе доност; ҳеҷ чиз дар осмонҳо ва замин аз илми Ӯ пинҳон нест.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва дилҳоро ба ислом ва Қуръон мекашанд:

— Ин оят моро меомӯзад, ки тамоми олам ва ҳар он чи дар он аст, аз они Аллоҳ аст; пас инсон набояд ба ғайри Ӯ такя кунад ва дили худро ба махлуқ бибандад.

— Аллоҳ ба ҳамаи ҳолат ва аъмоли мо доност; ин боиси он мешавад, ки инсон ҳамеша худро дар ҳузури Аллоҳ ҳис кунад ва аз гуноҳ парҳез кунад.

— Рӯзи қиёмат ҳатман меояд ва ҳар кас ҷавоби аъмоли худро медиҳад; ин боиси умедворӣ ба адолати Аллоҳ ва тарбияти нафс мегардад.

— Доноии Аллоҳ ба ҳар чиз нишонаи бузургии Ӯст; ҳар кас, ки инро бидонад, ба Ӯ таваккул мекунад ва аз Ӯ ҳаё мекунад.

— Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба ҷои пайравӣ аз шайтон ва нафси худ, ба сӯи Аллоҳ рӯй оварад, зеро танҳо Ӯст, ки ҳама чизро медонад ва ба ҳама корҳо ҳисобрасӣ мекунад.