سورت فرقان — آیت 27

د کلمو معناګانې:

• یَعَضُّ: چیچل، په غاښونو نیول (د پښېمانۍ او افسوس له امله).
• الظَّالِمُ: ظالم، هغه څوک چې پر ځان یا پر نورو ظلم کوي – دلته مراد هغه کافر او سرکښ دی چې پر ځان ظلم کړی دی.
• سَبِیلًا: لار، د نجات او جنت لار.

تفسیر:

ای محمده! هغه ورځ یاد کړه چې ظالم (چې پر ځان یې ظلم کړی، لکه عقبه بن ابی معیط) به د پښېمانۍ او افسوس له امله خپل لاسونه چیچي او وايي: "ای کاشکې ما له رسول الله ﷺ سره ملګرتیا کړې وای او د هغه په لار تللی وای، نو جنت ته به مې لار موندلې وای." دا د هغه چا خبره ده چې په دنیا کې یې د رسول الله ﷺ پیروي ونه کړه او د شیطان او بدو ملګرو په خبره یې ایمان پرېښود. هغه به وروسته دومره پښېمانه شي چې له خپل ځان سره به په غوسه خپل لاسونه چیچي، خو بیا به ګټه نه لري. دا د هغه چا حالت دی چې د بد ملګري په سبب له حق څخه بېل پاتې شو او د خپلې غفلت له امله یې د جنت لار له لاسه ورکړه.

فایدې:

1. په قیامت کې به ظالمان او کافران دومره پښېمانه شي چې له خپل ځان سره به په غوسه خپل لاسونه چیچي، خو پښېماني به ورته ګټه ونه کړي.
2. د رسول الله ﷺ پیروي او د هغه ملګرتیا د نجات او جنت یوازینۍ لار ده – چا چې دا لار ونیوله، بریالی شو او چا چې پرېښوده، تاواني شو.
3. له بدو ملګرو څخه باید ډډه وشي، ځکه چې بد ملګری کولای شي انسان له حق څخه واړوي او د تل لپاره یې د جهنم لامل شي.
4. دا آیت موږ ته دا درس راکوي چې په دنیا کې باید هوښیار اوسو او داسې ملګري غوره کړو چې موږ ته د الله او رسول یادونه راکوي، نه هغه څوک چې موږ له سمې لارې واړوي.
5. پښېماني یوازې په قیامت کې نه ده، بلکې په دنیا کې هم باید له ګناهونو توبه وکړو او د رسول الله ﷺ په لار سم قدمونه پورته کړو، ترڅو په آخرت کې له داسې پښېمانۍ څخه وژغورل شو.