Сураи Аль-Фуркан — Оят 45

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

• مَدَّ: паҳн кард, густурд.
• الظِّلَّ: соя.
• سَاكِنًا: ором, бетағйир, доимӣ.
• دَلِيلًا: нишона, далел, роҳнамо.

1. Тафсири оят:

Оё надидӣ ва андеша накардӣ — эй Паёмбар — ба офариниш ва қудрати Парвардигорат, ки чӣ гуна сояро паҳн ва густурда кард? Ин соя аз вақти дамидани субҳ то баромадани офтоб вуҷуд дорад ва дар он вақт ҳаво мӯътадилтарин ва хуштарин аст. Агар Аллоҳ мехост, метавонист онро доимӣ ва бетағйир гардонад, ки ҳеҷ гоҳ ҳаракат накунад ва аз байн наравад. Сипас Аллоҳ офтобро нишона ва далеле бар вуҷуди соя қарор дод, то ки бо ҳаракати он соя дароз ва кӯтоҳ шавад ва мардум аз рӯи ҳолати офтоб ба ҳолати соя роҳ ёбанд. Ҳамин тавр, ҳар қадар офтоб баландтар барояд, соя каму кӯтоҳтар мегардад. Ин ҳама аз нишонаҳои қудрати бузурги Аллоҳ ва бузургии Ӯст ва собит мекунад, ки танҳо Ӯ сазовори ибодат аст, на ғайри Ӯ.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба офариниш ва нишонаҳои қудрати Аллоҳ дар табиат бодиққат назар кунад ва андеша кунад.
• Соя ва офтоб ҳар ду аз неъматҳои бузурги Аллоҳ ҳастанд, ки зиндагии инсонро осон ва гуворо месозанд.
• Ҳама чиз дар ин ҷаҳон бо ҳикмат ва андозаи муайян офарида шудааст ва ҳеҷ чиз беҳуда нест.
• Ин оят собит мекунад, ки Аллоҳ тавоно ва доност ва ҳар корро бо хоҳиши Худ анҷом медиҳад.
• Ин гуна оятҳо дили инсонро ба шинохти Парвардигор ва шукргузорӣ ба Ӯ наздик месозанд ва ба ислом ва Қуръон меҳрубонӣ меафзоянд.