سوره شعرا — آیه 121

معانی کلمات:

• آیة: نشانه، عبرت و پند بزرگ.
• مؤمنین: باورکنندگان به خدا و پیامبرانش.

تفسیر آیه:

خداوند متعال پس از بیان داستان حضرت نوح (علیهالسلام) و سرنوشت قوم او، میفرماید: به راستی در این داستان که برای تو ای پیامبر بازگو کردیم — یعنی در نجات یافتن نوح و مؤمنان همراه او و غرق شدن کافران و منکران — نشانه و عبرتی بزرگ برای هر کسی که اهل اندیشه و پندگیری باشد، وجود دارد. اما با این حال، بیشتر آنان که این داستان را میشنوند یا از آن آگاه میشوند، اهل ایمان و باور به خدا و پیامبرانش نمیگردند و از این نشانههای روشن پند نمیگیرند. این جمله بیانگر سرسختی و عناد بیشتر مردم در برابر حقایق روشن است، چنانکه در سراسر تاریخ، اکثریت انسانها در برابر دعوت پیامبران، راه کفر و انکار را پیمودهاند و تنها اندکی ایمان آوردهاند.

فواید و پیامهای آیه:

• داستانهای قرآن کریم صرفاً روایت تاریخی نیستند، بلکه سرشار از عبرتها و نشانههای الهی برای هدایت انسانها هستند؛ پس باید با دقت و تأمل در آنها بنگریم.
• نجات مؤمنان و هلاکت کافران، سنت همیشگی خداوند در طول تاریخ است و این نشان میدهد که ایمان و اطاعت از فرمان خدا، سبب رستگاری در دنیا و آخرت است.
• این آیه هشدار میدهد که پیروی از اکثریت، معیار حق نیست؛ چهبسا بیشتر مردم در برابر حق بایستند، پس باید حقیقت را از راه دلایل روشن و نشانههای الهی جستوجو کرد، نه از راه شمارش افراد.
• ایمان، نعمتی است که خداوند به بندگان برگزیده خود عطا میکند؛ پس باید برای تداوم ایمان خود، شکرگزار باشیم و از خداوند ثبات قدم بخواهیم.