Shu'aro surasi — Oyat 121

Kalimalarning ma'nolari:

• آيَةً – alomat, ibrat, dalil.
• أَكْثَرُهُم – ularning ko‘pchiligi.

Tafsir:

Hazrati Nuh (alayhissalom) qissasida – uning qavmi orasida uzoq yillar davomida qilgan da’vati, ularning takzibi (yolg‘onga chiqarishi), keyin Allohning mo‘minlarni qutqarib, kofirlarni suvga g‘arq qilishi – bularning barchasida keyingi ummatlar uchun katta ibrat va oyat (belgi) bordir. Bu voqea Allohning o‘z payg‘ambariga yordam berishi, dushmanlarini halok etishi haqida aniq dalildir. Ammo bu qissani eshitganlarning ko‘pchiligi iymon keltirmadi; ular o‘tmishdagilarning boshiga tushgan azobdan saboq olmadilar. Ushbu oyatda Nuh qavmidan keyingi odamlar ham o‘sha kofirlarning yo‘lini tutganliklari va ularning ko‘pchiligi haqiqatga ishonmaganliklari bayon qilinmoqda.

Foydalar:

• Tarixdagi o‘tgan ummatlarning qissalari – ibrat maktabidir; kim ulardan saboq olsa, halokatdan saqlanadi.
• Allohning payg‘ambarlarga yordami va dushmanlarini halok etishi – haqiqat ekanligiga ishonch hosil qilamiz.
• Iymon – eng buyuk ne’matdir; mo‘minlar qutqariladi, kofirlar esa halok bo‘ladi.
• Qur’on qissalari qalblarni yumshatadi, insonni o‘z holiga nazar solishga undaydi.