سوره شعرا — آیه 120

معانی کلمات:

• أَغْرَقْنَا: غرق کردیم، به آب فرو بردیم.
• بَعْدُ: بعد از آن (یعنی بعد از نجات نوح و مؤمنان).
• الْبَاقِينَ: باقی‌ماندگان، کسانی که بر جا ماندند و ایمان نیاوردند.

تفسیر آیه:

پس از آنکه خداوند متعال حضرت نوح (علیه‌السلام) و مؤمنان همراه او را در کشتی نجات داد و آنان را از آن طوفان عظیم رهایی بخشید، باقی‌ماندگان قوم نوح را که به دعوت او پاسخ نداده بودند و بر کفر و سرکشی خود اصرار ورزیده بودند، غرق کرد. اینان همان کسانی بودند که نصیحت‌های نوح را نپذیرفتند، او را تکذیب کردند و راه طغیان و گناه را در پیش گرفتند. خداوند با فرستادن طوفان و غرق کردن آنان، وعده عذاب خود را تحقق بخشید و زمین را از وجود این ستمکاران پاک کرد. این غرق شدن، نتیجه مستقیم لجاجت و انکار آنان در برابر حق بود و نشان داد که هیچ‌کس نمی‌تواند از اراده الهی بگریزد.

فواید و پیام‌های آیه:

1. پیروزی حق بر باطل: این آیه نشان می‌دهد که سرانجام حق پیروز می‌شود و باطل نابود می‌گردد، هرچند مدتی طول بکشد. مؤمنان نباید از سختی‌ها و مخالفت‌ها ناامید شوند، زیرا یاری خداوند در راه است.
2. عاقبت تکذیب کنندگان: کسانی که پیامبران الهی را تکذیب می‌کنند و در برابر دعوت حق گردنکشی می‌کنند، سرانجام به عذاب الهی گرفتار می‌شوند. این هشداری است برای همه انسان‌ها که از سرنوشت پیشینیان عبرت بگیرند.
3. نجات مؤمنان: خداوند هرگز بندگان مؤمن و صبور خود را فراموش نمی‌کند و در سخت‌ترین شرایط، راه نجات را برایشان فراهم می‌سازد. این آیه مایه امیدواری و آرامش دل مؤمنان است.
4. اهمیت اطاعت از پیامبران: نجات نوح و یارانش در برابر غرق شدن باقی‌ماندگان، نشان می‌دهد که اطاعت از فرستادگان خداوند، تنها راه رستگاری است و سرپیچی از آن، نابودی و هلاکت را به همراه دارد.
5. قدرت بی‌پایان خداوند: این آیه یادآور قدرت مطلق خداوند است که می‌تواند با یک فرمان، ظالمان را نابود کند و بندگان صالح خود را نجات دهد. این شناخت، انسان را به تواضع و بندگی در برابر خداوند سوق می‌دهد.