Сураи Аш-Шуара — Оят 121

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «آيَةً»: нишона, ибрат ва далели равшанест, ки ба ҳақиқат роҳ менамояд.

— «أَكْثَرُهُم»: бештари онҳо, яъне аксари мардуме, ки ин қиссаро шуниданд.

1. Тафсири оят:

Дар ин қиссаи Нӯҳ (алайҳис-салом) ва қавми ӯ, дар наҷоти Нӯҳ ва мӯъминони ҳамроҳаш аз тӯфон, ва дар ҳалоки кофирон ибрату панд ва нишонаи бузургест барои онҳое, ки аз ҳаводис панд мегиранд. Ин ҳодисаҳо собит мекунанд, ки Худованд бандагони мӯъмини худро наҷот медиҳад ва душманони паёмбаронашро ҳалок месозад. Аммо бо вуҷуди ин ҳама далелҳои равшан ва ибратҳои ошкор, бештари мардум ба Худо ва паёмбараш имон наоварданд ва ба шариати ӯ бовар накарданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки аз қиссаҳои қуръонӣ ибрат гирем ва роҳи мӯъминонро интихоб кунем.

— Нишон медиҳад, ки наҷоти мӯъминон ва ҳалоки кофирон суннати собити Худованд аст.

— Моро огоҳ месозад, ки сарфи назар аз равшании далелҳо, баъзе мардум аз рӯи ғафлат ва кибр имон намеоваранд.

— Дарс медиҳад, ки имон танҳо гуфтан нест, балки бовар ва амал ба шариати Худост.

— Қуръон китоби ибрат ва ҳидоят аст; ҳар қиссаи он барои инсон дарси бузурге дорад.

— Ин оят моро водор мекунад, ки шукри неъмати имонро ба ҷо орем ва дар роҳи ҳақ устувор бимонем.