Сураи Аш-Шуара — Оят 120

1. Маънои калимаҳо:

— «ثُمَّ»: сипас, баъд аз он.

— «أَغْرَقْنَا»: ғарқ кардем, дар об нобуд сохтем.

— «بَعْدُ»: баъд аз он ҳодиса, яъне баъд аз наҷот ёфтани Нӯҳ ва ҳамроҳонаш.

— «الْبَاقِينَ»: боқимондагон, онҳое ки дар замин монда буданд ва имон наоварданд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Нӯҳ (алайҳис-салом) ва мӯъминони ҳамроҳаш аз тӯфон наҷот ёфтанд, Худованди мутаъол боқимондагони қавми ӯро, ки ба ӯ имон наоварда ва пандҳои ӯро рад карда буданд, ғарқ гардонид. Яъне ҳамаи он касоне ки дар замин монда буданд ва ба даъвати Нӯҳ ҷавоби мусбат надода буданд, дар об нобуд шуданд. Ин ҷазои одилонаи Худо барои онҳое буд, ки ҳақро инкор карданд ва аз роҳи рост рӯй гардонданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони солеҳ ва пайравони паёмбаронашро наҷот медиҳад ва душманони ҳақро нобуд месозад.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки сарнавишти некӯкорon ва бадкорон дар дасти Худост ва Ӯ ҳамеша адлу инсофро риоя мекунад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба даъвати паёмбарон гӯш диҳем ва аз инкору саркашӣ дурӣ ҷӯем, то аз ҷумлаи наҷотёфтагон бошем.

— Қиссаи қавми Нӯҳ дарс аст барои ҳамаи наслҳо, ки тоқат ва сабри паёмбарон дар роҳи даъват бояд барои мо ибрат бошад ва мо низ ба роҳи рост устувор бимонем.