Сураи Аш-Шуара — Оят 122

1. Маънои калимаҳо:

— Ал-Азиз: Ғолиби тавонманд, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намеояд.

— Ар-Раҳим: Бисёр меҳрубон, ки раҳмати Хешро ба бандагони солеҳ мерасонад.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, Парвардигори ту — эй Паёмбар — ҳамон Ғолиби тавонманд аст, ки аз душманони Хеш интиқом мегирад ва касонеро, ки ба Ӯ куфр варзида ва амрашро хилоф кардаанд, ҷазо медиҳад. Ҳамзамон Ӯ Бисёр меҳрубон аст нисбат ба бандагони мӯъмини Хеш ва ҳар касе, ки аз гуноҳ тавба кунад ва ба сӯи Ӯ баргардад, раҳмати Хешро фарогир месозад. Пас, қудрати Ӯ бо раҳмати Ӯ ҳамроҳ аст: ҳам қаҳру интиқом дорад бар саркашон, ва ҳам афву марҳамат дорад бар тавбакунандагон.

1. Фавоид:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки Худованд ҳам Қудратманд аст ва ҳам Меҳрубон; аз ин рӯ, набояд аз адлу ҷазои Ӯ ноумед шуд ва набояд аз раҳмати Ӯ бехабар монд.

— Ҳар кас ба гуноҳ афтод, роҳи тавба ва бозгашт ба сӯи Худо ҳамеша кушода аст, зеро Ӯ Раҳим аст.

— Ин оят дилҳоро ба сӯи имон ва итоат мекашад, чунки Худое, ки ҳам Ғолиб аст ва ҳам Раҳим, сазовори он аст, ки танҳо Ӯро бандагӣ кунем ва аз амраш итоат намоем.

— Қуръони Карим бо чунин оятҳо раҳмати Худоро ба бандагонаш ёдовар мешавад ва умедворӣ ба бахшоиши Ӯро дар дилҳо ҷой медиҳад.