Surat Asy-Syu'ara — Ayat 140

1) Tegesing tembung kang perlu dijlentrehake:

• الْعَزِيزُ (Al-'Azīz): Kang Maha Kuwasa, kang ora bisa dikalahake dening sapa wae, kang menang lan kuwasa marang sakabehing perkara.
• الرَّحِيمُ (Ar-Rahīm): Kang Maha Asih, kang paring welas asih marang para kawulane, utamane marang wong-wong kang padha tobat lan iman.

2) Katrangané ayat:

Ayat iki minangka panutup saka crita kaum 'Ad, yaiku umate Nabi Hud. Dheweke wis dielingake lan diwenehi piwulang dening Nabi Hud, nanging tetep wae padha mbangkang lan ora gelem ngrungokake. Mula banjur padha ditibani siksa dening Allah, yaiku dibubrahake nganggo angin kang adhem banget lan ngrusak. Sawise padha rusak, ora ana kang bisa nylametake.

Ing kene Allah paring pangandika marang Nabi Muhammad: "Lan satemene Pangeranmu iku pancen Maha Kuwasa lan Maha Asih." Tegese, Gusti Allah iku kuwasa banget kanggo numpes wong-wong kang padha mbangkang marang para rasul, nanging ing wektu kang padha, Panjenengane uga Maha Asih marang wong-wong kang padha tobat lan bali marang dalan kang bener.

Dadi, ayat iki ngelingake yen Gusti Allah iku ora mung kuwasa numpes wong kafir, nanging uga kuwasa lan kersa paring pangapura marang sapa wae kang gelem tobat lan iman marang Panjenengane.

3) Faedah kang bisa dijupuk:

• Gusti Allah iku Maha Kuwasa lan Maha Asih ing wektu kang bebarengan. Ora mung ngukum, nanging uga paring pangapura.
• Wong kang mbangkang marang rasul lan ora gelem ngrungokake piwulang bakal nemu karusakan, kaya kaum 'Ad.
• Nanging sapa wae kang gelem tobat lan bali marang Gusti Allah, isih ana pangarep-arep lan welas asih saka Panjenengane.
• Ayat iki ngajak kita supaya tansah iman lan ora nglirwakake piwulang para rasul, amarga Gusti Allah iku kuwasa lan asih marang wong-wong kang padha iman.
• Kanthi ngerti sipat Allah kang Maha Kuwasa lan Maha Asih, kita dadi luwih semangat lan seneng nglakoni agama Islam, amarga Gusti Allah ora mung ngukum, nanging uga ngapura lan ngasihi.