Сураи Аш-Шуара — Оят 140

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الْعَزِيزُ: Ғолиб ва тавонманде, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намешавад ва ҳар чиро бихоҳад, ба амал меорад.
• الرَّحِيمُ: Меҳрубоне, ки ба бандагони худ раҳм мекунад ва онҳоро аз азоб наҷот медиҳад.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки қавми Ҳуд (алайҳис-салом) даъвати ӯро дурӯғ шумурданд ва аз пандҳои ӯ панд нагирифтанд, Аллоҳ таоло онҳоро бо боди сахт ва хунук нобуд кард. Дар ин ҳалокат барои наслҳои баъдӣ ибратест, аммо бештари онҳое, ки ин қиссаро шуниданд, ба паёмбар (сallallohu alayhi wa sallam) имон наоварданд. Ва ҳамоно Парвардигори ту — эй Паёмбар — Ғолиби тавонманд аст бар он чи бихоҳад, аз нобуд кардани дурӯғшумурдагон, ва Меҳрубон аст ба мӯъминон. Ӯ бар душманонаш ғолиб аст ва аз онҳо интиқом мегирад, ва ба бандагони тавбакунандаи худ меҳрубон аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки Аллоҳ таоло ҳеҷ гоҳ аз дурӯғшумурдагони паёмбаронаш ғофил нест ва онҳоро ҳатман ҷазо медиҳад.
• Раҳмати Аллоҳ таоло ба бандагони тавбакунанда бениҳоят васеъ аст; ҳар касе, ки ба сӯи Ӯ баргардад, Ӯро меҳрубон меёбад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки аз қиссаҳои қавмҳои гузашта ибрат гирем ва роҳи онҳоро такрор накунем.
• Дар ин оят тасаллие барои Паёмбар (сallallohu alayhi wa sallam) ва мӯъминон аст, ки Парвардигорашон Ғолиб ва Меҳрубон аст ва онҳоро танҳо намегузорад.
• Ин оят моро ба сӯи имон ва амали солеҳ тарғиб мекунад, то аз раҳмати Аллоҳ таоло баҳраманд шавем ва аз азоби Ӯ дур бошем.