Surja Esh-Shu'ara — Ajet 160

Kuptimet e fjalëve:

• Kadhdhebet – përgënjeshtroi, mohoi.
• Kavmu Lût – populli i profetit Lut (paqja qoftë mbi të).
• El-Murselîn – të dërguarit (pejgamberët).

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar tregon për popullin e profetit Lut (paqja qoftë mbi të), se ata e përgënjeshtruan të dërguarin e tyre. Edhe pse në tekst thuhet se e përgënjeshtruan "të dërguarit", në të vërtetë ata përgënjeshtruan vetëm Lutin (a.s.), por për shkak se mesazhi i të gjithë pejgamberëve është një – thirrja në monoteizëm dhe në parimet themelore të fesë – përgënjeshtrimi i një të dërguari konsiderohet përgënjeshtrim i të gjithë të dërguarve. Kushdo që mohon një pejgamber, në thelb mohon mesazhin e përbashkët që kanë sjellë të gjithë pejgamberët, sepse ata të gjithë erdhën me të njëjtën fe: adhurimin vetëm të Allahut dhe bindjen ndaj urdhrave të Tij.

Populli i Lutit ishte i njohur për veprat e liga, sidomos për sjelljen e tyre të shëmtuar – praktikimin e marrëdhënieve të ndaluara me meshkujt, që ishte një vepër që askush nuk e kishte bërë më parë në histori. Ata jo vetëm që e refuzuan thirrjen e Lutit (a.s.), por edhe e kërcënuan atë dhe i thanë ta dëbojnë nga vendbanimi i tyre. Megjithatë, Allahu i dërgoi atij shpëtimin dhe i shkatërroi ata me një dënim të tmerrshëm, duke i përmbysur vendbanimet e tyre dhe duke i goditur me gurë nga qielli.

Përfitimet nga kjo ajet:

1. Të gjithë pejgamberët kanë një mesazh të vetëm – thirrjen në besimin në Një Zot dhe në jetën sipas udhëzimit të Tij. Prandaj, mohimi i një pejgamberi është mohim i të gjithëve.
2. Thirrja e profetit Lut (a.s.) tregon se feja islame e ka ndaluar çdo vepër të shëmtuar dhe të panatyrshme, dhe se muslimani duhet të jetë i pastër në sjelljen e tij personale dhe shoqërore.
3. Dënimi i popullit të Lutit është një mësim i madh për njerëzimin se askush nuk mund t'i shpëtojë dënimit të Allahut kur i kundërvihet Atij dhe të dërguarve të Tij.
4. Ajeti na mëson se durimi i pejgamberëve përballë përgënjeshtrimit dhe kërcënimeve ishte i madh, dhe se fitorja përfundimtare është gjithmonë e të dërguarve dhe e besimtarëve.
5. Ky tregim na bën të reflektojmë mbi dhembshurinë e Allahut ndaj pejgamberëve të Tij dhe ndaj atyre që i besojnë, dhe na nxit të jemi gjithmonë në anën e së vërtetës, edhe nëse jemi të vetëm.