Сураи Аш-Шуара — Оят 166

1. Маънои калимаҳо:

— «تَذَرُونَ»: тарк мекунед, мегузоред.

— «أَزْوَاجِكُم»: ҳамсаронатон, занонатон.

— «عَادُونَ»: аз ҳадди худ гузарандагон, таҷовузкунандагон аз ҳалол ба ҳаром.

1. Тафсири оят:

Оё шумо бо мардон наздикӣ мекунед ва он чиро, ки Парвардигоратон барои шумо аз ҳамсаронатон офаридааст, тарк мекунед? Яъне, шумо роҳи табииро, ки Худованд барои қазои шаҳват ва идомаи насл бароятон муқаррар кардааст — яъне наздикӣ бо занони худ — раҳо мекунед ва ба ҷои он ба амали зишту нораво рӯ меоред. Ин кор на танҳо хилофи фитрати инсонӣ аст, балки саркашӣ аз фармони Худо ва гузаштан аз ҳудуди Ӯст. Бале, шумо мардуме ҳастед, ки аз ҳалол ба ҳаром таҷовуз мекунед ва аз ҳадди муқарраркардаи Парвардигор берун меравед.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Худованд барои инсон роҳи поки табииро — яъне издивоҷ ва наздикӣ бо ҳамсари ҳалол — муқаррар кардааст, ки он воситаи оромии дил, покии нафс ва идомаи насл аст.

— Ислом дини фитрат аст ва ҳар чизеро, ки бо фитрати солими инсонӣ мувофиқ бошад, ҳалол мешуморад ва ҳар амали зишту ғайритабииро манъ мекунад.

— Риояи ҳудуди Худо ва қаноат ба ҳалоли Ӯ сабаби саодати дунёву охират аст, вале таҷовуз аз он ба ҳалокат мебарад.

— Ин оят моро тарбият мекунад, ки шукри неъматҳои Худоро ба ҷо орем ва аз он чи Ӯ бароямон ҳалол кардааст, ба таври дуруст баҳра гирем, на ин ки неъматро тарк карда, ба ҳаром рӯ орем.

— Ислом ҳамеша ба покӣ, иффат ва эҳтироми қонунҳои табиӣ даъват мекунад ва ин роҳ ба хушбахтии ҳақиқӣ дар ҳар ду ҷаҳон мерасонад.