Сураи Аш-Шуара — Оят 167

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «لَئِن لَّمْ تَنتَهِ»: агар бознаистӣ, агар даст накашӣ.
• «الْمُخْرَجِينَ»: берункардашудагон, яъне касоне ки аз шаҳр ва диёри худ ронда мешаванд.

1. Тафсири оят:

Қавми Лут ба ӯ гуфтанд: эй Лут, агар аз наҳй кардани мо аз ин кори зишт ва аз инкор кардани он даст накашӣ, ҳатман ту ва ҳамроҳонат аз қарияи мо берун карда мешавед ва бадарға мегардед. Онҳо мехостанд бо ин таҳдид Лутро аз даъвати ҳақ боздоранд, аммо ӯ бояд дар роҳи ҳақ устувор бимонад.

1. Фоидаҳо аз ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки даъват ба некӣ ва наҳй аз мункар кори паёмбарон аст ва бояд дар ин роҳ сабр кард.
• Муқовимати аҳли батл дар баробари ҳақ метавонад сахт бошад, аммо ин бояд боиси суст шудани даъваткунанда нагардад.
• Таҳдид ва тарсонидан аз ҷониби кофирон ба аҳли ҳақ ҳеҷ гоҳ боиси тарки роҳи рост намешавад, балки сабр ва таваккул ба Худо лозим аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон ва даъвати он ифтихор кунем ва аз ҳақ рӯй нагардонем, зеро оқибати некӣ ва сабр дар роҳи Худо пирӯзӣ аст.