Сураи Аш-Шуара — Оят 18

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшансозӣ мехоҳанд:

— «نُرَبِّكَ»: тарбия кардан, бузург кардан, нигоҳубин кардан.

— «وَلِيدًا»: кӯдак, тифл, навзод.

— «لَبِثْتَ»: мондӣ, иқомат кардӣ.

— «سِنِينَ»: солҳо.

1. Тафсири оят:

Фиръавн ба Мӯсо (алайҳис-салом) рӯй оварда, ба ӯ неъматҳои худро ёдовар шуд ва гуфт: «Оё мо туро дар миёни худ ҳангоме ки кӯдак будӣ тарбия накардем? Ва ту солҳо аз умри худ дар байни мо мондӣ ва дар сояи нигоҳубини мо бузург шудӣ?» Фиръавн бо ин суханон мехост Мӯсоро ба неъмати худ эҳсонкор созад ва ӯро ба фармонбардорӣ водор кунад, то даъвати ҳақро тарк намояд. Ӯ ҳамчунин мехост бо ёдоварии он ки Мӯсо дар хонаи ӯ бузург шудааст, даъвои паёмбарии ӯро беасос нишон диҳад. Аммо ин суханон ҳеҷ далеле бар ботил будани даъвати Мӯсо набуданд, зеро тарбият ва нигоҳубин кардани кӯдак фазле аз ҷониби Фиръавн буд, вале он наметавонист паёмбарии Мӯсоро инкор кунад, чунки паёмбарӣ аз ҷониби Худованд аст, на аз ҷониби одамон.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон воқеаҳои таърихиро бо дақиқӣ ва ҳикмат баён мекунад, то бандагони Худо аз он ибрат гиранд.

— Аз он омӯхта мешавад, ки неъматҳои дунёӣ, монанди тарбият ва нигоҳубин, ҳарчанд бузург бошанд ҳам, наметавонанд ҳақро пинҳон кунанд ва одамро аз роҳи рост боздоранд.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ҳангоми даъвати ҳақ бо ҳикмат ва сабр рафтор кунем, чунон ки Мӯсо (алайҳис-салом) дар муқобили суханони Фиръавн сабр кард.

— Қуръон ҳақиқатро равшан баён мекунад ва ба мо меомӯзад, ки ба неъматҳои Худованд шукр гӯем ва онҳоро воситаи наздикӣ ба Ӯ гардонем, на воситаи ғурур ва инкор.

— Ин оят боиси он мегардад, ки инсон ба бузургии Қуръон ва илми Худованд бовар кунад ва ба сӯи ислом бештар майл намояд.