Сураи Аш-Шуара — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

— «فِرْعَوْن»: фиръавн, подшоҳи Миср, ки худро худо мепиндошт.

— «رَسُولُ»: расул, яъне фиристодашуда.

— «رَبِّ الْعَالَمِينَ»: Парвардигори ҳамаи офаринишҳо, яъне Аллоҳ таоло, ки Парвардигор ва тарбиятгари тамоми ҷаҳониён аст.

1. Тафсири оят:

Аллоҳ таоло ба Мӯсо (алайҳис-салом) фармуд, ки бо бародараш Ҳорун ба сӯи фиръавн раванд ва ба ӯ бигӯянд: «Мо аз ҷониби Парвардигори ҳамаи офаринишҳо ба сӯи ту фиристода шудаем». Яъне, мо паёмбарони Аллоҳ ҳастем, ки ба ту ва қавми ту равон шудаем, то мардуми Бани Исроилро озод кунӣ ва бигзор онҳо бо мо раванд. Дар ин оят Аллоҳ таоло Мӯсо ва Ҳорунро бо паёми худ ба сӯи фиръавн фиристод, то ҳақро ба ӯ расонанд ва ӯро ба роҳи рост даъват кунанд. Гуфтани «расул» ба ҷои «расулон» (ду фиристода) аз он рӯ аст, ки Мӯсо (алайҳис-салом) аслӣ ва пешво буд ва Ҳорун пайрави ӯ буд; ҳар ду як паёми ягонаро мерасонанд, бинобар ин мисли як расул ҳисоб мешаванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Аллоҳ таоло паёмбаронашро бо далелҳои равшан ва мӯъҷизаҳо дастгирӣ мекунад, то мардум ҳақро бипазиранд.

— Даъвати одамон ба сӯи Аллоҳ бояд бо нармӣ ва хушхулқӣ сурат гирад, ҳатто нисбати подшоҳони ситамгар мисли фиръавн.

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳамаи офаринишҳо тобеи Парвардигори ягона — Аллоҳ таолоянд ва Ӯ Парвардигори тамоми ҷаҳониён аст.

— Ваҳдати паёмбарон дар расондани паёми ягонаи тавҳид: ҳамаи онҳо ба сӯи Аллоҳ даъват мекарданд.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки барои расондани ҳақ бояд далерона қадам гузорем ва аз ситамгарон натарсем, зеро Аллоҳ бо бандагони содиқи худ аст.