Surja Esh-Shu'ara — Ajet 20

Kuptimi i fjalëve:

• فَعَلْتُهَا – "E bëra atë" (domethënë e bëra atë vepër, vrasjen).
• إِذًا – "atëherë" (në atë kohë).
• مِنَ الضَّالِّينَ – "nga të humburit" (domethënë nga ata që gabuan, që nuk e kishin të qartë rrugën e drejtë).

Tefsiri i Ajetit:

Kur Faraoni ia përmendi Musait (paqja qoftë mbi të) vrasjen e atij njeriu nga bijtë e Izraelit, duke ia hedhur si faj, Musai iu përgjigj me sinqeritet dhe guxim: "Po, e bëra atë vepër në atë kohë, por unë isha ndër ata që nuk e dinin të vërtetën dhe që kishin humbur rrugën e drejtë, sepse ajo ndodhi para se të më vinte shpallja nga Zoti dhe para se të bëhesha profet. Unë nuk e bëra atë me qëllim, por ishte një gabim i paqëllimtë, pasi unë nuk e kisha marrë ende urtësinë dhe dijen që më erdhi më vonë nga Zoti im. Unë ika nga Egjipti nga frika se mos më vrisnit për atë që kishte ndodhur, dhe Zoti më dhuroi më pas mençurinë, dijen dhe profetninë."

Përfitimet nga Ajeti:

1. Sinqeriteti dhe guximi në pranimin e gabimit është shenjë e besimtarit të vërtetë, sepse Musai (a.s.) nuk u përpoq ta mohonte veprën, por e pranoi atë hapur.
2. Dallimi midis gabimit të paqëllimtë para shpalljes dhe veprimit të qëllimshëm pas dijes – njeriu nuk duhet të gjykohet për atë që bën para se t'i vijë e vërteta, por pasi t'i vijë dija, ai është përgjegjës.
3. Përulësia e profetit Musai (a.s.) – ai e quajti veten "nga të humburit" në kuptimin e gabimit, jo në kuptimin e mosbesimit, gjë që tregon se edhe njerëzit më të mirë mund të gabojnë, por pendimi dhe kthimi te Zoti i pastron ata.
4. Kjo na mëson se Zoti i dhuron njeriut nga mëshira e Tij atë që ai as nuk e pret – Musai (a.s.) nga një njeri që iku nga frika, u bë profet i dërguar me mision të madh, sepse Zoti zgjedh kë të dojë dhe e ngre atë në shkallët më të larta.