Сураи Аш-Шуара — Оят 20

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

— «فَعَلْتُهَا»: яъне «он амалро содир кардам» — киштан он марди қибтӣ.

— «إِذًا»: дар ин ҷо ба маънои «он вақт», «дар он ҳолат» меояд.

— «الضَّالِّينَ»: гумроҳон, хатокорон; дар ин ҷо мақсад хато кардан аст, на гумроҳии эътиқодӣ.

1. Тафсири оят:

Мӯсо (алайҳис-салом) дар посух ба Фиръавн гуфт: бале, ман он амалро содир кардам — он марди қибтиро ба таври ногаҳон ва бе қасди куштан задам, дар он вақт ман аз ҷумлаи хатокорон будам, зеро ин корро аз рӯи ғафлат ва бе донишу ваҳй анҷом додам, на аз рӯи қасди огоҳона. Ин эътирофи Мӯсо (алайҳис-салом) аз ростқавлӣ ва тавозуъи ӯст; ӯ ҳақиқатро пинҳон накард ва худро пок аз хато нишон надод. Вале ин хато пеш аз он буд, ки Аллоҳ ба ӯ ваҳй фиристад ва ӯро ба паёмбарӣ баргузинад; баъд аз он Аллоҳ бо фазлу марҳамати худ ӯро пок кард ва ба мартабаи паёмбарӣ сарфароз гардонид. Пас ин эътироф на далели гуноҳи бузург, балки баёни он аст, ки ин кор пеш аз рисолат ва аз рӯи бехабарӣ содир шуда буд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят гирифта мешаванд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон месозанд:

— Ростқавлӣ ва эътирофи хато сифати паёмбарон аст; инсон бояд хатои худро пинҳон накунад, балки бо тавозуъ эътироф намояд.

— Аллоҳ таоло бандагони худро бо фазлу марҳамати худ баланд мебардорад; хатои гузашта монеи расидан ба мартабаҳои олӣ намешавад, агар инсон тавба кунад ва ба роҳи рост баргардад.

— Қуръон ҳақиқатро бидуни пӯшиш баён мекунад ва симои паёмбаронро воқеӣ нишон медиҳад; ин боиси боварӣ ва муҳаббат ба ин китоби осмонӣ мегардад.

— Ин оят моро тарбия мекунад, ки дар муҳокима бо душман бояд бо адлу ростӣ сухан гӯем ва аз дурӯғу пинҳонкорӣ парҳез кунем.

— Аллоҳ таоло тавбаи бандаро қабул мекунад ва гуноҳҳои гузаштаро мебахшад; ин умедворӣ ба раҳмати Аллоҳро дар дилҳо зиёд мекунад ва одамонро ба сӯи Ислом ҷалб месозад.