Сураи Аш-Шуара — Оят 199

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «فَقَرَأَهُ»: пас онро хонд.
• «عَلَيْهِم»: бар онҳо.
• «مَا كَانُوا بِهِ مُؤْمِنِينَ»: онҳо ба он имон намеоварданд.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки Худованд дар бораи ҳоли кофирон ва муъҷизаи бузурги Қуръон сухан мегӯяд. Гуфта шудааст, ки агар Мо ин Қуръонро бар яке аз аҷамҳо (ғайриарабҳо) нозил мекардем, ки забони арабӣ намедонист, ва ӯ онро бар кофирони Қурайш мехонд, онҳо ҳаргиз ба он имон намеоварданд. Онҳо ба ҷои тафаккур ва қабули ҳақиқат, баҳонаҳо меҷустанд ва мегуфтанд, ки мо суханони ӯро намефаҳмем. Ҳамин тавр, Худованд ҷинояти онҳоро равшан месозад, ки ҳатто агар Қуръон бо забони дигар бар онҳо хонда мешуд, онҳо боз ҳам инкор мекарданд ва имон намеоварданд. Ин оят нишон медиҳад, ки сабаби асосии инкори онҳо набудани фаҳмиш ё забон нест, балки кибру ғурур ва саркашии онҳост. Онҳо бояд шукр мекарданд, ки Қуръон ба забони худи онҳо нозил шудааст, то онро бифаҳманд ва ба он имон оваранд.

1. Фавоиде, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Қуръон ба забони арабӣ нозил шудааст, то мардум онро бифаҳманд ва ба он имон оваранд. Ин неъмати бузургест, ки бояд барои он шукргузор бошем.
• Инкор ва саркашӣ на танҳо ба сабаби нафаҳмидан аст, балки ба сабаби кибру ғурур ва хоҳиши пайравӣ аз ҳавои нафс аст.
• Қуръон муъҷизаи бузург аст ва ҳатто агар бо забони дигар хонда шавад, онҳое, ки дар дилашон беморӣ ҳаст, боз ҳам инкор мекунанд.
• Имон овардан ба Қуръон ва пайравӣ аз он роҳи наҷот ва саодат аст, ва он барои ҳамаи инсонҳо дастрас аст, ба шарте ки бо дили кушод ва тавозуъ ба он муносибат кунанд.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бо забони худ бихонем, бифаҳмем ва ба он амал кунем, то аз неъматҳои он баҳравар шавем.