Сураи Аш-Шуара — Оят 219

1. Маънои калимаҳо:

• «تَقَلُّبَكَ»: ҳаракат кардан ва тағйир ёфтани ҳолатҳои шумо, яъне гузаштани шумо аз як ҳолат ба ҳолати дигар.
• «السَّاجِدِينَ»: намозгузорон ва ибодаткунандагон, ки дар намоз саҷда мекунанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба Паёмбари худ (с) мегӯяд, ки Ӯ шуморо дар ҳар ҳолат мебинад: ҳангоме ки танҳо дар торикии шаб ба намоз меистед ва ҳангоме ки дар миёни намозгузорон ҳаракат мекунед — қиём, рукуъ, саҷда ва нишастан. Ҳеҷ чиз аз амалҳои шумо ва дигар бандагонаш аз назари Ӯ пинҳон намемонад. Ӯ шунидан ва донистани ҳама чизро дорад, ният ва амали шуморо медонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Аллоҳ ҳамеша моро мебинад, бинобар ин бояд дар ҳар ҳолат, хусусан дар намоз, ихлос ва покӣ дошта бошем.
• Намоз танҳо дар ҷамоат нест, балки намози шабона ва танҳоӣ низ арзишманд аст ва Аллоҳ онро мебинад.
• Ҳар ҳаракати мо дар ибодат — қиём, рукуъ, саҷда — дар назди Аллоҳ арзиш дорад ва беподош намемонад.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки ҳатто агар касе моро набинад, Аллоҳ моро мебинад ва амали некро зойеъ намекунад.
• Доим ба ёд доштани назорати Аллоҳ моро аз гуноҳ ва беэҳтиётӣ дар ибодат бозмедорад ва ба ислом ва Қуръон наздиктар месозад.