Сураи Аш-Шуара — Оят 220

1. Маънои калимаҳо:

— «السَّمِيعُ»: Шунаванда, яъне Аллоҳ таоло ҳамаи овозҳоро, аз ҷумла тиловати Қуръон ва зикри бандаро дар намоз мешунавад.

— «الْعَلِيمُ»: Доно, яъне Аллоҳ ба ният ва амали банда комилан огоҳ аст.

1. Тафсири оят:

Аллоҳ таоло дар ин оят мефармояд, ки Ӯ ҳақиқатан Шунаванда ва Доност. Яъне ҳангоме ки банда дар намоз меистад ва тиловати Қуръон ва зикр мекунад, Аллоҳ онро мешунавад. Инчунин Ӯ ба нияти банда ва амалҳои ӯ комилан огоҳ аст. Ҳатто агар банда дар торикии шаб танҳо ибодат кунад ё дар ҷамоат бо дигарон намоз хонад, Аллоҳ ҳамаи ҳолатҳои ӯро — қиём, рукуъ, саҷда ва нишастанро — мебинад ва медонад. Пас, банда бояд бо итминон ва ихлос ба Аллоҳ рӯ оварад, зеро Ӯ суханони ӯро мешунавад ва нияти ӯро медонад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят бандаро ба ихлос ва ҳузури қалб дар ибодат тарғиб мекунад, зеро Аллоҳ дуои ӯро мешунавад ва нияти ӯро медонад.

— Мусалмон боварӣ дошта бошад, ки ҳеҷ чизи ӯ аз Аллоҳ пинҳон нест; ин боиси тақво ва некӯкорист.

— Ин оят дили бандаро ба Аллоҳ наздик мекунад ва ӯро ба дуо, зикр ва тиловати Қуръон бо умед ба иҷобат ҳавасманд месозад.

— Дарк кардани сифатҳои «Шунаванда» ва «Доно»-и Аллоҳ боиси оромии қалб ва устувории имон мегардад.