Сураи Аш-Шуара — Оят 218

1. Маънои калимаҳо:

• الَّذِي — Он ки, касе ки.
• يَرَاكَ — туро мебинад.
• حِينَ — ҳангоме ки, вақте ки.
• تَقُومُ — ту бармехезӣ (барои намоз).

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи ояти пешина аст, ки дар он Аллоҳи Таъоло бандаашро ба таваккул ва таваккал ба Ӯ фармудааст. Дар ин ҷо мефармояд, ки Аллоҳ он Зотест, ки туро ҳангоме ки барои намоз бармехезӣ, мебинад. Хусусан ҳангоме ки дар дили шаб танҳо барои намози таҳаҷҷуд ва ибодат бармехезӣ, Аллоҳ туро мебинад ва аз ҳоли ту огоҳ аст. Ӯ мебинад, ки чӣ гуна ту дар миёни намозгузорон ҳаракат мекунӣ — қиём, рукуъ, суҷуд ва ҷулусро иҷро менамоӣ. Аллоҳи Таъоло ҳамаи ин амалҳои туро мебинад ва мешунавад, ки чӣ мехонӣ ва чӣ зикр мекунӣ, ва аз нияту амали ту огоҳ аст. Ин оят ба банда тасаллӣ медиҳад, ки ҳатто дар танҳоӣ ва торикии шаб ҳам Аллоҳ ӯро намебинад, балки ҳамеша бо ӯст ва амалашро медонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша худро дар ҳузури Аллоҳ ҳис кунем, зеро Ӯ моро дар ҳар ҳол — дар танҳоӣ ва дар ҷамъият — мебинад.
• Намози шабона (таҳаҷҷуд) ва ибодати холисона дар дили шаб аз амалҳои писандидаи Аллоҳ аст, ки Ӯ онро мебинад ва подош медиҳад.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки ҳеҷ амали некӯ, ҳатто агар дар пинҳонӣ бошад ҳам, беподош намемонад, зеро Аллоҳ ҳамаро мебинад ва медонад.
• Муҳаббат ба намоз ва ибодат дар дили мо зиёд мешавад, вақте ки медонем, ки Аллоҳи Меҳрубон моро дар ҳар лаҳзаи ибодат назора мекунад ва ба мо наздик аст.