Сураи Аш-Шуара — Оят 69

1. Маънои калимаҳо:

• وَاتْلُ: хондан, ривоят кардан, нақл кардан.
• عَلَيْهِمْ: бар онҳо, ба онҳо.
• نَبَأَ: хабар, достон, воқеаи муҳим.
• إِبْرَاهِيمَ: Иброҳим (алайҳис-салом), пайғамбари бузурги Худо.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки барои мушрикону кофирон достони Иброҳим (алайҳис-салом)-ро бихон ва нақл кун. Ин достон дар бораи он аст, ки Иброҳим (алайҳис-салом) ба падару қавми худ муроҷиат карда, пурсид: «Шумо чӣ чизеро ибодат мекунед?» Яъне, ӯ мехост онҳоро ба фикру андеша водорад ва нишон диҳад, ки ибодати бутҳо беҳуда аст. Ин оят оғози баёни саргузашти Иброҳим (алайҳис-салом) аст, ки дар он муборизаи ӯ бо ширку бутпарастӣ, даъвати ӯ ба тавҳид ва сабру истиқомати ӯ дар роҳи Худо ба таври возеҳ баён мешавад. Ҳадаф аз ин қисса тасаллӣ додани Паёмбар (с) ва тақвияти имон ва сабри мӯъминон, инчунин ҳушдор додани мушрикон аст, ки роҳи гузаштагони худро давом надиҳанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръон ба воситаи қиссаҳои пайғамбарон дилҳоро тасаллӣ медиҳад ва имонро қавӣ мегардонад.
• Даъвати мардум ба сӯи тавҳид бояд бо ҳикмат ва саволҳои андешабахш сурат гирад, чунон ки Иброҳим (алайҳис-салом) кард.
• Омӯзиши саргузашти пайғамбарон ба мо кӯмак мекунад, ки дар роҳи ҳақ собитқадам бошему аз ширку бутпарастӣ дурӣ ҷӯем.
• Қуръон китоби панд ва ҳидоят аст; хондани қиссаҳои он дилро нарм ва ба амалҳои нек ташвиқ мекунад.