Сураи Аш-Шуара — Оят 70

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «إِذْ»: ҳангоме, вақте ки.

— «قَوْمِهِ»: қавм ва халқи ӯ.

— «مَا تَعْبُدُونَ»: чӣ чизро мепарастед?

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки достони Иброҳим (а)-ро барои кофирон нақл кунад, то онҳо аз он ибрат гиранд. Иброҳим (а) падари худ Озар ва қавми худро бо саволе мухотаб кард, ки шумо чӣ чизро ба ҷои Аллоҳ мепарастед? Ин савол барои он буд, ки онҳоро ба андеша водорад ва ҳақиқати ҳоли бутҳои беҷону бемағзи онҳоро нишон диҳад. Иброҳим (а) бо ин савол на танҳо онҳоро ба суҳбат даъват кард, балки мехост онҳоро аз парастиши бутҳо барҳазар дошта, ба парастиши Худои ягона ҳидоят намояд. Ӯ бо нармӣ ва хирадмандӣ саволе кард, ки ҷавоби он ба худи онҳо равшан месохт, ки он чиро мепарастанд, на фоидае мерасонад ва на зарареро дур мекунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Даъвати мардум ба сӯи тавҳид бояд бо хирадмандӣ ва саволи некӯ сурат гирад, на бо зӯрӣ ва дашном.

— Парастиши ғайри Аллоҳ, хоҳ бут бошад хоҳ чизи дигар, беасос ва бефоида аст.

— Паёмбарон (а) ҳатто бо наздикони худ, аз қабили падару қавм, бо меҳрубонӣ ва сабр муносибат мекарданд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба атрофиёни худ бо забони нарм ва далели равшан сухан гӯем ва онҳоро ба роҳи рост даъват намоем.

— Достони Иброҳим (а) намунаи олии даъват ба Аллоҳ ва сабр дар ин роҳ аст, ки дилҳоро ба ислом ва Қуръон наздик месозад.