ซูเราะฮฺ อัช-ชุอะรออ์ — อายะฮฺ 69

คำสำคัญ:

• وَاتْلُ = จงอ่าน/เล่า
• عَلَيْهِمْ = แก่พวกเขา (หมายถึงบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาชาวอาหรับ)
• نَبَأَ = ข่าวคราว/เรื่องราว
• إِبْرَاهِيمَ = ท่านนบีอิบรอฮีม อะลัยฮิสสลาม

การตีความ:

โอ้ท่านเราะสูลมุฮัมมัด จงอ่านและเล่าแก่บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาชาวอาหรับ ซึ่งเป็นกลุ่มชนที่หยิ่งผยองในการบูชารูปปั้นและเจว็ดทั้งหลาย ถึงเรื่องราวของท่านนบีอิบรอฮีม อะลัยฮิสสลาม บรรพบุรุษผู้สูงศักดิ์ของพวกเขา ที่ได้ปฏิเสธการบูชาสิ่งอื่นใดนอกจากอัลลอฮ์ และได้ต่อสู้กับความงมงายของบิดาและหมู่ชนของตนอย่างกล้าหาญ เพื่อให้พวกเขาได้รู้ว่า ศาสนาแห่งความจริงที่ท่านนบีมุฮัมมัดนำมานั้น คือศาสนาเดียวกันกับที่บรรพบุรุษของพวกเขาเองได้ยึดมั่น และเพื่อเป็นการปลอบใจท่านเราะสูลให้เข้มแข็งขึ้น เมื่อได้รู้ว่าบรรดานบีก่อนหน้านั้นต่างก็ต้องเผชิญกับการปฏิเสธและการต่อต้านเช่นเดียวกัน

บทเรียนที่ได้รับ:

1. การเล่าเรื่องราวของบรรดานบีในอดีต เป็นการปลอบประโลมใจแก่ผู้ศรัทธา และเป็นการตักเตือนแก่ผู้ปฏิเสธ ให้รู้ว่าหนทางแห่งความจริงนั้นต้องอาศัยความอดทนและความมุ่งมั่น
2. ท่านนบีอิบรอฮีมเป็นแบบอย่างอันยิ่งใหญ่ในการยืนหยัดเพื่อความจริง แม้ต้องขัดแย้งกับบิดาและหมู่ชนของตนเองก็ตาม ซึ่งสอนให้เรารู้ว่าความศรัทธาต่ออัลลอฮ์ต้องมาก่อนความสัมพันธ์ทางสายเลือด
3. การที่อัลลอฮ์ทรงสั่งให้เล่าเรื่องนี้แก่ชาวอาหรับผู้ปฏิเสธ แสดงให้เห็นว่าพวกเขามีต้นตระกูลอันสูงส่งมาจากท่านนบีอิบรอฮีม แต่พวกเขากลับหันเหไปจากคำสอนของบรรพบุรุษของตน ซึ่งเป็นการเตือนสติให้มนุษย์ได้ทบทวนตนเองอยู่เสมอ
4. บทเรียนนี้ทำให้เรามองเห็นว่า อัลกุรอานให้ความสำคัญกับการเรียนรู้จากประวัติศาสตร์และเรื่องราวของชนรุ่นก่อน เพื่อไม่ให้เราหลงผิดซ้ำรอยเดิม และเพื่อให้เราดำเนินชีวิตอยู่บนหนทางที่ถูกต้อง