Сураи Аш-Шуара — Оят 79

1. Маънои калимаҳо:

• يُطْعِمُنِي: маро таом медиҳад, яъне ризқу рӯзии маро таъмин мекунад.
• يَسْقِينِ: маро об медиҳад, яъне ташнагиамро рафъ мекунад ва об ба ман мерасонад.

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) дар идомаи суханони худ дар бораи Парвардигори ҷаҳониён мефармояд, ки Ӯст танҳо Зоте, ки маро таом медиҳад, вақте ки гурусна мешавам, ва об медиҳад, вақте ки ташна мешавам. Ин ҳама неъматҳо аз ҷониби Аллоҳи ягона аст ва ҳеҷ каси дигар қодир нест, ки ин корҳоро анҷом диҳад. Бутҳое, ки мушрикон мепарастиданд, на метавонанд таом диҳанд ва на об, на фоида расонанд ва на зарар. Пас, танҳо Аллоҳ сазовори ибодат аст, зеро Ӯст, ки ризқу рӯзиро мерасонад ва ҳаёти бандагонашро таъмин мекунад.

1. Фавоиди оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи неъматҳо, аз ҷумла таом ва об, аз ҷониби Аллоҳи таъоло аст ва бояд шукри Ӯро ба ҷо орем.
• Таваккул ва умедворӣ ба Аллоҳро дар дилҳо зиёд мекунад, зеро Ӯст, ки ҳамеша ғамхории бандагонашро мекунад.
• Инсон бояд танҳо ба Аллоҳ ибодат кунад ва аз парастиши ғайри Ӯ даст кашад, чунки танҳо Ӯ метавонад неъматҳоро бирасонад.
• Дарёфти он, ки Аллоҳ дӯстдори бандагонаш аст ва онҳоро таъмин мекунад, ба ислом ва Қуръон муҳаббат ва рағбатро афзун месозад.