Сураи Аш-Шуара — Оят 78

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «خَلَقَنِي»: маро офарид.

— «يَهْدِينِ»: маро ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва ба сӯи манфиатҳои дунёву охират раҳнамоӣ менамояд.

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) сифатҳои Парвардигори худро баён карда, мегӯяд: Парвардигори ман он Зотест, ки маро аз нестӣ офарид ва дар беҳтарин сурат ба вуҷуд овард. Ҳамон Зоте, ки маро офарид, ба сӯи он чи барои ман дар дунё ва охират некӯ аст, ҳидоят мекунад. Ӯст, ки роҳи рост ва саодати ду ҷаҳонро ба ман нишон медиҳад ва маро аз гумроҳӣ ва зарар нигаҳ медорад. Ҳидояти Ӯ ҳам ҳидояти фитрӣ ва ақлӣ аст, ки дар офариниш ба инсон арзонӣ доштааст, ва ҳам ҳидояти шаръӣ, ки тавассути паёмбарон мерасад. Пас, танҳо Ӯ сазовори ибодат аст, на бутҳое, ки на мешунаванд, на фоида мерасонанд ва на зарар.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд ҳамеша ба Парвардигоре такя кунад, ки ӯро офаридааст, зеро Офаридгор беҳтар аз ҳама медонад, ки чӣ чиз ба бандааш некӯ аст.

— Ҳидояти ҳақиқӣ танҳо аз ҷониби Аллоҳ аст; ҳар касе ки хоҳони роҳи рост аст, бояд аз Ӯ бихоҳад.

— Ояти карам ба мо меомӯзад, ки неъмати офариниш ва ҳидоят бузургтарин неъматҳост ва бояд барои онҳо шукргузор бошем.

— Ин оят муҳаббат ва умедро ба Аллоҳ дар дил зиёд мекунад, зеро Ӯ на танҳо офаридгор, балки роҳнамо ва парастор аст.

— Ва инсонро ба сӯи тавҳид ва покизагии эътиқод ҳидоят менамояд, то ҳеҷ касро шарики Аллоҳ насозад.