Сураи Аш-Шуара — Оят 86

1. Маънои калимаҳо:

— «Вағфир»: бубахш, омурзиш кун.

— «Абӣ»: падарам.

— «Мин аз-золлин»: аз гумроҳон, яъне касоне, ки роҳи ҳақро гум кардаанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят қисме аз дуои Иброҳим (алайҳис-салом) аст, ки барои падараш кардааст. Ӯ аз Худованд хоҳиш мекунад, ки падарашро бибахшад ва гуноҳашро афу кунад. Иброҳим (алайҳис-салом) ин дуоро пеш аз он карда буд, ки барояш равшан шавад, ки падараш бар куфру ширк то дами марг истодааст ва аз ҷумлаи дӯзахӣ аст. Вақте ки барояш ошкор шуд, ки падараш душмани Худост ва бар гумроҳӣ мемирад, аз ӯ безор шуд ва дигар барояш дуо накард. Дар оят ишора шудааст, ки падари Иброҳим аз гумроҳон буд, яъне аз роҳи рост бероҳа шуда, ба ширк гирифтор шуда буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Иброҳим (алайҳис-салом) дилсӯз ва меҳрубон буд ва барои наздиконаш дуои хайр мекард.

— Аз ин оят меомӯзем, ки дуо барои ҳидояти наздикон ва омурзиши онҳо кори нек аст, то замоне ки умеди ҳидоят бошад.

— Вақте ки барои инсон равшан шавад, ки касе бар куфру ширк мемирад, бояд аз ӯ безор шавад ва барояш дуои мағфират накунад.

— Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки арзиши ҳидоят ва имонро дарк кунем ва барои он шукр гӯем.

— Қуръон ҳатто ҳолатҳои дақиқи дили паёмбаронро баён мекунад, то мо аз онҳо ибрат гирем ва роҳи ростро интихоб кунем.