Сураи Аш-Шуара — Оят 87

1. Маънои калимаҳо:

• تُخْزِنِي: мазаллат накун, шарманда накун, расво накун.
• يَوْمَ يُبْعَثُونَ: рӯзе, ки мардум аз қабрҳо барои ҳисобу ҷазо зинда гардонида мешаванд.

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) дар дуои худ аз Парвардигораш мехоҳад, ки дар рӯзи қиёмат, рӯзе ки ҳамаи бандагон аз қабрҳо барои ҳисобу китоб ва подошу ҷазо зинда карда мешаванд, ӯро расво ва шарманда нагардонад ва ба азоб гирифтор накунад. Дар он рӯз на молу сарват ва на фарзандон ба касе фоида мерасонанд, балки танҳо касе наҷот меёбад, ки бо дили пок аз куфру нифоқ ва разоили ахлоқӣ ба пешгоҳи Худо омада бошад. Пас Иброҳим (алайҳис-салом) аз Худованд хостааст, ки дар он рӯзи бузург ӯро дар сафи расвошудагон қарор надиҳад ва аз азоби Худо дур нагардонад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро меомӯзад, ки ҳамеша аз Худованд покӣ ва наҷот дар рӯзи қиёмат талаб кунем.
• Рӯзи қиёмат рӯзи ҳисобу ҷазост ва ҳеҷ молу фарзанд ба инсон фоида намерасонад, балки амали нек ва дили солим наҷотбахш аст.
• Дили пок аз куфру нифоқ ва бадиҳо сабаби раҳмат ва некбахтии абадӣ мегардад.
• Дуои анбиё барои мо намунаи олӣ аст, ки чӣ гуна бояд аз Худо тарсу умедворӣ дошта бошем.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳадафи аслӣ дар ҳаёт омодагӣ барои рӯзи қиёмат ва пок нигоҳ доштани дил аст.