Сураи Аш-Шуара — Оят 85

1. Маънои калимаҳои оят:

— «Ваҷъалнӣ»: маро қарор деҳ, маро гардон.

— «Варасати»: ворисон, меросбарон.

— «Ҷаннати-н-Наъим»: боғи неъматҳо, яъне биҳиште, ки дар он неъматҳои фаровон ва ҷовидона аст.

1. Тафсири оят:

Ҳазрати Иброҳим (алайҳис-салом) дар дуои худ аз Худованди Мутаъол хоҳиш мекунад, ки ӯро аз зумраи бандагони солеҳе қарор диҳад, ки дар охират вориси биҳишти пурнеъмат мешаванд. Яъне маро аз он касоне гардон, ки биҳишти Наъим — он боғи ҷовидоне, ки дар он неъматҳои бешумор ва ҳамешагӣ мавҷуд аст — ба онҳо мерос мерасад ва дар он ҷо ҷойгир мешаванд. Ин дуо нишон медиҳад, ки ҳатто паёмбарони бузург низ ба раҳмати Худо ва биҳишти Ӯ умедвор будаанд ва аз Ӯ талаби саодати ҷовидон кардаанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро таълим медиҳад, ки ҳамеша аз Худованд биҳишт ва саодати охиратро талаб кунем, зеро ин бузургтарин орзуи ҳар муъмин аст.

— Нишон медиҳад, ки биҳишт неъмати Худост ва Ӯ онро ба бандагони солеҳи худ мерос медиҳад; пас бояд бо амалҳои нек ва дуои самимӣ ба он талош кунем.

— Дар ин оят умед ба раҳмати Худо ва ҳасби ҳоли паёмбарон ибрат аст, ки ҳеҷ кас аз раҳмати Ӯ ноумед нашавад ва ҳамеша ба сӯи некӣ ва тоъат рӯ оварад.

— Инчунин моро ба муҳаббат ба охират ва омодагӣ барои он тарғиб мекунад, ки ин роҳи наҷот ва комёбӣ дар дунё ва охират аст.