ซูเราะฮฺ อัน-นัมล์ — อายะฮฺ 45

คำสำคัญในโองการ:

• ษะมูด (Thamud): ชนเผ่าหนึ่งในสมัยโบราณ อาศัยอยู่ในเขตหุบเขาอัลฮิจร์ ระหว่างฮิญาซกับตะบูก พวกเขามีความเจริญรุ่งเรืองทางด้านสถาปัตยกรรม แกะสลักภูเขาเป็นที่อยู่อาศัย
• ศอลิหฺ (Salih): ศาสดาที่อัลลอฮ์ทรงส่งมา仍ยังชนเผ่าษะมูด เป็นพี่น้องร่วมสายเลือดกับพวกเขา
• ฟะรีเกาะน (สองฝ่าย): หมายถึง ฝ่ายผู้ศรัทธาและฝ่ายผู้ปฏิเสธ
• ยัคตะศิมูน (โต้เถียงกัน): ต่างฝ่ายต่างอ้างว่าตนอยู่บนความถูกต้อง

การตีความโองการ:

แท้จริงเราได้ส่งศาสดาศอลิหฺไปยังชนเผ่าษะมูด ซึ่งเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดของพวกเขา เพื่อเรียกร้องให้พวกเขามีความศรัทธาต่ออัลลอฮ์เพียงพระองค์เดียว ปราศจากภาคีใด ๆ ทั้งสิ้น มิใช่เพื่อแสวงหาผลประโยชน์หรือตำแหน่งใดจากพวกเขา แต่เมื่อศอลิหฺได้ประกาศคำเชิญชวนอันเที่ยงธรรมนี้ ปรากฏว่าพวกเขาแตกออกเป็นสองฝ่ายทันที ฝ่ายหนึ่งศรัทธาต่อคำเรียกร้องของเขา และอีกฝ่ายหนึ่งปฏิเสธและต่อต้าน ต่างฝ่ายต่างยืนหยัดในจุดยืนของตน และโต้เถียงกันอย่างดุเดือด โดยแต่ละฝ่ายอ้างว่าตนอยู่บนแนวทางที่ถูกต้อง และอีกฝ่ายหนึ่งอยู่บนความหลงผิด

บทเรียนที่ได้รับจากโองการนี้:

1. การเรียกร้องสู่ความศรัทธาเป็นภารกิจของบรรดาศาสดา และเป็นแบบอย่างที่ดีงามสำหรับผู้ศรัทธาทุกยุคทุกสมัย
2. ความแตกต่างระหว่างศรัทธาและอกุศลศรัทธาเป็นเรื่องธรรมชาติที่เกิดขึ้นในทุกสังคม ไม่ว่ายุคใดสมัยใด
3. ผู้ศรัทธาต้องยืนหยัดในความจริง แม้จะถูกต่อต้านและโต้เถียงจากฝ่ายตรงข้ามเพียงใดก็ตาม
4. อัลลอฮ์ทรงส่งศาสดามายังทุกชนชาติ เพื่อให้มนุษย์ไม่มีข้ออ้างต่อพระองค์ในวันกิยามะฮ์
5. การยึดมั่นในความจริงอาจทำให้ต้องเผชิญกับการโต้เถียง แต่ผู้ศรัทธาต้องอดทนและมั่นคงในหนทางของตน