سورت قصص — آیت 10

د معنا کلمات:

• فُؤَاد: زړه، د زړه دننه قوت چې د پوهې او احساس ځای دی.
• فَارِغًا: تش، له هر څه خالي، مګر له یوه فکر پرته.
• لَتُبْدِي: نږدې وه چې ښکاره کړي، څرګند یې کړي.
• رَبَطْنَا: موږ پیاوړی کړ، کلک مو ونیوه، تثبیت مو ورکړ.

تفسیر:

کله چې د موسی علیه السلام مور خپل ماشوم په صندوق کې کېښود او سیند ته یې ورخوشې کړ، نو سهار یې زړه له هر څه تش شو. یعنې له دې نړۍ له ټولو اندېښنو او فکرونو خالي شو، مګر یوازې د موسی یاد او غم یې په زړه کې پاتې و. دومره بې قراره شوه چې نږدې وه د موسی خبره ښکاره کړي او ووایي چې دا زما زوی دی، خو موږ د هغې زړه تثبیت کړ او صبر مو ورکړ، نو له دې امله یې ځان وساته او څه یې ښکاره نه کړل. دا تثبیت د دې لپاره وو چې هغه د هغو مؤمنانو له ډلې شي چې د الله په وعده باور لري او پرې یقین لري. هغې ته وعده ورکړل شوې وه چې موږ به تا ته ستا زوی بېرته درکړو، نو دې تثبیت هغه په دې ایمان قایمه وساتله.

فايدې:

• دا آیت ښیي چې الله تعالی د خپلو بندګانو زړونه په خپل لاس کې لري او کله چې وغواړي، هغوی ته صبر او قوت ورکوي.
• د مور شفقت او مینه څومره لویه وي، خو کله چې الله په زړه تثبیت واچوي، نو انسان له سختو مصیبتونو تېرېدای شي.
• دا چې ام موسی د الله په وعده ایمان راوړ او صبر یې وکړ، دا موږ ته درس راکوي چې په سختو حالاتو کې باید د الله پر وعده باور ولرو او صبر وکړو.
• الله تعالی خپلو مؤمنو بندګانو ته د دوی د ایمان په بدل کې خاص مرسته او توفیق ورکوي، لکه څنګه یې چې ام موسی ته ورکړ.