Сураи Аль-Касас — Оят 44

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الْغَرْبِيِّ: Ҷониби ғарбӣ, яъне тарафи кӯҳи Тур, ки ҷониби ғуруби офтоб аст.
• قَضَيْنَا: Ҳукм кардем, амр кардем, аҳд бастем.
• الْأَمْرَ: Кор, фармон, рисолат — яъне фармони расолат ба сӯи Фиръавн.
• الشَّاهِدِينَ: Ҳозирон, шоҳидон, яъне касоне ки дар он ҷо ҳузур доштанд.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, ту дар он вақт дар канори ғарбии кӯҳи Тур ҳузур надоптӣ, он гоҳ ки Мо ба Мӯсо фармони расолат ва паёмбарӣ ба сӯи Фиръавн ва қавми ӯро супоридем. Ту на аз ҳозирон ва на аз шоҳидони он манзара будӣ, то ки хабари онро бо чашми худ бибинӣ ва аз худ бидонӣ. Пас он чизе ки ту ба мардум нақл мекунӣ, аз ваҳйи Худованд аст, на аз дониши шахсӣ ё шунидаҳои худ. Ин далели равшани он аст, ки Қуръон аз ҷониби Аллоҳ нозил шудааст, зеро Паёмбар (с) аз ин воқеаҳои гузашта огоҳ набуд ва касе ҳам набуд, ки онҳоро ба ӯ бигӯяд.

1. Фавоиде, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят собит мекунад, ки Қуръони Карим ваҳйи Худованд аст, на сухани инсон. Зеро Паёмбар (с) аз воқеаҳои гузаштаи Мӯсо (а) ва дигар паёмбарон огоҳ набуд, аммо бо дақиқии комил онҳоро баён мекунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дониши ҳақиқӣ танҳо аз ҷониби Аллоҳ аст ва Ӯ ба ҳар чизе огоҳ аст.
• Ин оят боиси афзун шудани имон ва боварӣ ба паёмбарон мегардад, зеро нишон медиҳад, ки онҳо аз ҷониби Аллоҳ таъйин шудаанд ва паёми Ӯро расонидаанд.
• Ин оят моро ба сӯи тафаккур ва андеша дар бораи оятҳои Қуръон ҳидоят мекунад, то ки ҳақиқати онро дарк кунем ва ба он амал намоем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст барои касоне ки ба он имон меоранд ва аз он пайравӣ мекунанд.