قصص سۈرىسى — ئايەت 66

1) لۇغەت ئىزاھاتى:

• فَعَمِيَتْ — كۆرۈنمەس بولدى، يوشۇرۇنۇپ قالدى، ئوچۇق ئەمەس بولدى.
• الْأَنبَاءُ — خەۋەرلەر، دەلىللەر، ئۇچۇرلار.
• يَوْمَئِذٍ — ئۇ كۈندە، يەنى قىيامەت كۈنىدە.
• يَتَسَاءَلُونَ — بىر-بىرىدىن سوراشىدۇ، ئۆزئارا سوئال-سۇئال قىلىشىدۇ.

2) ئايەتنىڭ تەپسىرى:

ئۇ كۈندە، يەنى قىيامەت كۈنىدە، ئۇلارنىڭ ئالدىدا ھېچقانداق دەلىل-پاكىت، ھېچقانداق باھانە ۋە ھېچقانداق خەۋەر ئوچۇق كۆرۈنمەيدۇ. ئۇلار ئۆزلىرىنى قۇتقۇزىدىغان بىرەر سەۋەب ياكى ئۆزلىرىنى ئاقلاشقا ياردەم بېرىدىغان بىرەر دەلىل تېپەلمەيدۇ. ئۇلارنىڭ كۆز ئالدىدا پەقەت ئۆزلىرىنىڭ قىلغان ئەمەللىرى ۋە ئۇلارنى كۈتۈپ تۇرغان ئازابلا بار. شۇنىڭ بىلەن ئۇلار بىر-بىرىدىن ھېچقانداق نەرسە سورىيالمايدۇ، بىر-بىرىگە ياردەم سوراپمۇ مۇراجىئەت قىلالمايدۇ. چۈنكى ئۇلارنىڭ ھەممىسى بىر-بىرىگە ئوخشاش دەھشەتلىك ھالەت ئىچىدە، ھەممىسى ئۆزىنىڭ ئاقىۋىتىنى ئويلاپ قالغان. ئۇلارنىڭ دىلىدا پەقەت قورقۇنچ ۋە پۇشايمانلا بار، سۆزلەشكۈدەك ۋە سوئال سورىغۇدەك تاقەت قالمىغان.

بۇ ئايەت بىزگە شۇنى ئەسكەرتىدۇكى، دۇنيادا ياشاۋاتقان ۋاقتىمىزدا ئاللاھ تائالانىڭ بۇيرۇقلىرىنى ئورۇنداش، پەيغەمبەر ئەلەيھىسسالامنىڭ سۈننىتىگە ئەمەل قىلىش ۋە قىيامەت كۈنى ئۈچۈن تەييارلىق قىلىش بىزنىڭ ئەڭ مۇھىم ۋەزىپىمىزدۇر. ئۇ كۈندە ھېچقانداق باھانە، ھېچقانداق دەلىل پايدا قىلمايدۇ. پەقەت ياخشى ئەمەللەرلا بىزگە ياردەمچى بولىدۇ. شۇڭا، ھازىرلا ئۆزىمىزنى تۈزىتىشكە، ئاللاھقا تەۋبە قىلىشقا ۋە ياخشى ئەمەللەرنى كۆپ قىلىشقا تىرىشايلى. ئاللاھ بىزنى قىيامەت كۈنىنىڭ دەھشىتىدىن ساقلىسۇن ۋە بىزنى ئۆزىنىڭ رەھمىتىگە ئېرىشتۈرسۈن.