Сураи Аль Имран — Оят 100

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «فَرِيقًا»: гурӯҳе, бахше аз мардум.

— «أُوتُوا الْكِتَابَ»: онҳое, ки ба онҳо китоб дода шудааст; яъне яҳудиён ва насрониён, ки ба онҳо Таврот ва Инҷил нозил шуда буд.

— «يَرُدُّوكُم»: шуморо бармегардонанд, бозмегардонанд.

— «كَافِرِينَ»: кофир, инкоркунандаи ҳақ.

1. Тафсири оят:

Эй касоне, ки ба Худо ва Расули Ӯ имон овардаед ва ба шариати Ӯ амал мекунед! Агар шумо гурӯҳе аз аҳли китоб — яҳудиён ва насрониёнро дар он чӣ мегӯянд, итоат кунед ва назару маслиҳати онҳоро қабул намоед, онҳо шуморо баъд аз имон ба куфр бармегардонанд. Онҳо ба сабаби ҳасаде, ки дар дилҳояшон нисбат ба шумо ҳаст, ва ба сабаби гумроҳии худ аз роҳи ҳидоят, мехоҳанд шуморо аз роҳи рост баргардонанд ва ба гумонҳои ботил гирифтор кунанд. Пас, онҳоро дар дини шумо амин надонед ва назар ё маслиҳати онҳоро қабул накунед, зеро онҳо ба шумо некӯ намехоҳанд ва роҳи ҳақро пинҳон медоранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба муъминон огоҳӣ медиҳад, ки дар дини худ ҳушёр бошанд ва ба суханони касоне, ки ба дини онҳо ҳасад мебаранд ва роҳи ҳақро инкор мекунанд, гӯш надиҳанд.

— Имон неъмати бузургест, ки бояд онро бо илм ва амал ҳифз кард; зеро душманон метавонанд бо гумонҳо ва шубҳаҳо ин неъматро аз байн баранд.

— Ин оят нишон медиҳад, ки мусулмон бояд дар масъалаҳои динӣ ба олимони боэътимоди худ такя кунад ва аз ҳар гуна фиреб ва васвасаи душманон эҳтиёт намояд.

— Ҳамчунин ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳасад ва кинаи душманон нисбат ба мусулмонон метавонад онҳоро ба ҳар гуна найранг водор кунад, пас бояд бо илму ақл ва таваккул ба Худо аз онҳо эмин бошем.

— Ва дар ниҳоят, ин оят моро ба шукргузорӣ барои неъмати имон ва устуворӣ дар он даъват мекунад, то ки ҳеҷ гоҳ аз роҳи рост барнагардем ва то охири умр бар имон устувор бимонам.