Σούρα Αάλ-Ιμράν — Στίχος 156

Έπειτα, μετά από τη θλίψη, έστειλε σ' εσάς ασφάλεια (και ηρεμία): (η οποία ήταν) ύπνος που κάλυψε μια ομάδα από εσάς (που πίστευαν με βεβαιότητα στην υπόσχεση του Αλλάχ, και έτσι οι καρδιές τους καθησυχάστηκαν και κοιμήθηκαν). Ενώ άλλη ομάδα (υποκριτών ανάμεσά σας) ανησυχούσε μόνο για τον εαυτό τους (αδιαφορώντας για το τι συνέβη στον Προφήτη και τους συντρόφους του, και φοβούμενοι ότι οι άπιστοι θα ξανακάνουν εισβολή εναντίον τους στη Μαντίνα). Νόμιζαν για τον Αλλάχ κάτι άλλο εκτός από την αλήθεια (δηλ. νόμιζαν ότι ο Αλλάχ δεν θα υποστήριζε τον Προφήτη Του και ότι αυτή η μάχη είναι το τέλος του Ισλάμ), (όπως) η σκέψη (των ανθρώπων) της άγνοιας (την προ-Ισλαμική εποχή). Λένε: «Είχαμε επιλογή για το θέμα (το να βγούμε για τη μάχη ή όχι); (Και αν είχαμε δεν θα βγαίναμε!).» Πες (ω, Μωχάμμαντ): «Πράγματι, όλες οι υποθέσεις ανήκουν μόνο στον Αλλάχ.» Κρύβουν μέσα τους αυτό που δεν σου αποκαλύπτουν. Λένε: «Αν είχαμε επιλογή για το θέμα, κανείς μας δεν θα είχε σκοτωθεί εδώ.» Πες (ω, Μωχάμμαντ): «Ακόμα κι αν ήσασταν στα σπίτια σας, όσοι ανάμεσά σας ήταν προκαθορισμένο γι' αυτούς να σκοτωθούν, θα είχαν βγει στα μέρη φόνου τους.» Και (ο Αλλάχ δεν όρισε αυτό που έγινε στη μάχη του Ούχουντ πάρα) για να δοκιμάσει αυτό που βρίσκεται στα στήθη σας (από προθέσεις και σκοπούς) και να διαχωρίσει αυτό που έχετε στις καρδιές σας (από πίστη ή υποκρισία). Και ο Αλλάχ είναι Παντογνώστης για ό,τι υπάρχει στα στήθη (των δούλων Του).

Όσοι από εσάς τράπηκαν σε φυγή την ημέρα που συναντήθηκαν οι δύο στρατοί (στο Ούχουντ), ήταν ο Σατανάς που τους έκανε να γλιστρήσουν σ' αυτή την αμαρτία, λόγω κάποιων αμαρτιών τους, αλλά ο Αλλάχ τους συγχώρεσε. Πράγματι, ο Αλλάχ είναι Γαφούρ (Αυτός που συγχωρεί τα πάντα) και Χαλείμ (Μακρόθυμος).

Εάν σκοτωθείτε στον δρόμο του Αλλάχ ή πεθάνετε, τότε η συγχώρεση και το έλεος από τον Αλλάχ είναι μακράν καλύτερα από όσα μαζεύουν (από εγκόσμιο πλούτο).

Εάν πεθάνετε ή σκοτωθείτε, τότε θα συγκεντρωθείτε στον Αλλάχ.