Surah Ali Imran — Talata 156

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• ضَرَبُوا فِي الْأَرْضِ – naglakbay sa lupain para sa pangangalakal o iba pang gawain.
• غُزًّى – mga mandirigma na nakikipaglaban sa landas ng Allah (pangmaramihan ng "ghāzin").
• حَسْرَةً – matinding dalamhati at pagsisisi na bumabagabag sa puso.

Interpretasyon ng Talata:

O kayong mga sumampalataya kay Allah at sa Kanyang Sugo at kumikilos ayon sa Kanyang batas, huwag ninyong tularan ang mga hindi sumampalataya—lalo na ang mga mapagkunwari—na nagsasabi tungkol sa kanilang mga kapatid sa kawalang-paniniwala: kung sila ay naglakbay sa lupain upang maghanap ng kabuhayan, o nakipaglaban bilang mga mandirigma, at sa mga pagkakataong iyon ay namatay o napatay, sinasabi nila: "Kung sila ay nanatili sa amin at hindi lumisan o nakipaglaban, hindi sana sila namatay o napatay." Ang pahayag na ito ay hindi nagdudulot ng anuman kundi dagdag na dalamhati at pighati sa kanilang mga puso, sapagkat ito ay bunga ng kanilang kawalan ng pananampalataya sa takda ng Allah. Samantalang ang mga mananampalataya, na may matibay na pananalig, ay nalalaman na ang kamatayan at buhay ay nasa kamay ng Allah lamang, kaya sila ay nagtitiis at nagpapasakop sa Kanyang kautusan, na nagpapagaan sa kanilang mga pagsubok.

Ginawa ng Allah ang maling paniniwalang ito at ang mga salitang ito bilang sanhi ng matinding pagsisisi at dalamhati sa mga puso ng mga hindi sumasampalataya sa mundong ito. At si Allah lamang ang nagbibigay-buhay at nagbibigay-kamatayan; walang sinuman ang makapipigil sa Kanyang takda sa pamamagitan ng pananatili sa bahay o paglalakbay, at walang sinuman ang makapagpapabilis nito. Ang kamatayan ay dumarating sa takdang oras nito, maging ang tao ay nasa kanyang tahanan man o naglalakbay. At si Allah ay Lubos na Nakakikita sa lahat ng inyong mga gawain—walang anuman sa mga ito ang nakatatago sa Kanya—at Kanyang gagantihan kayo ayon sa inyong mga ginawa.

Mga Aral na Makukuha sa Talata:

1. Ang pananalig sa takda ng Allah (qadar) ay nagbibigay sa puso ng kapanatagan at pagtitiis sa oras ng mga pagsubok, samantalang ang kawalan nito ay nagdudulot ng dalamhati at pighati.
2. Ang kamatayan ay hindi dulot ng lugar o panahon; ito ay utos ng Allah na hindi maiiwasan, kaya nararapat na huwag tayong magpadala sa mga maling haka-haka na walang batayan.
3. Ang pag-iingat sa pagsasalita at paniniwala ay mahalaga, sapagkat ang masamang pananalita at paniniwala ay maaaring maging sanhi ng pagdami ng dalamhati at paglayo sa kaganapan ng pananampalataya.
4. Ang pagkakaisa ng mga mananampalataya sa pagharap sa mga pagsubok—sa pamamagitan ng pagtitiis at pagtitiwala sa Allah—ay nagpapalakas ng kanilang pananampalataya at naglalapit sa kanila sa Kanyang kasiyahan.
5. Ang paalala na si Allah ay Nakakikita sa lahat ng gawain ay nagtutulak sa atin na maging tapat sa ating mga pagkilos at iwasan ang anumang maaaring magalit sa Kanya.