Surja Ali-Imran — Ajet 182

Kuptimi i fjalëve:

• بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيكُمْ: për shkak të asaj që kanë parapërgatitur duart tuaja, domethënë veprat dhe mëkatet që i keni bërë më parë.
• لَيْسَ بِظَلَّامٍ لِّلْعَبِيدِ: nuk është aspak i padrejtë ndaj robërve të Tij; nuk i dënon ata pa faj dhe nuk i shton dënimin mbi atë që e meritojnë.

Tefsiri i ajetit:

Ky ajet fisnik vjen si përgjigje për ata që hidhen në zjarr, e u thuhet atyre: Ky dënim që po e përjetoni tani nuk është padrejtësi nga ana e Allahut, por është rezultat i veprave tuaja që i keni bërë në jetën e dynjasë – mëkateve të gojës, të trupit dhe të besimit, si dhe veprave të këqija që i keni parapërgatitur me duart tuaja. Allahu i Lartësuar nuk është i padrejtë ndaj asnjë robi të Tij; Ai është i Drejtë dhe i Plotfuqishëm, nuk e dënon askënd pa faj dhe nuk i ngarkon askujt më shumë se sa e meriton. Ai nuk e dënon tjetërkënd përveç atij që ka bërë keq, dhe e shpërblen mirëbërësin për të mirën e tij. Pra, dënimi është pasojë e drejtë e veprave të tyre, sepse Allahu është i Lartësuar nga çdo padrejtësi dhe sundimi i Tij është plot urtësi e drejtësi.

Përfitimet e nxjerra nga ajeti:

1. Allahu i Lartësuar është i Drejtë absolut dhe nuk i bën padrejtësi asnjë robi të Tij; çdo dënim apo shpërblim vjen si rezultat i drejtë i veprave tona.
2. Ky ajet na nxit që të jemi të vetëdijshëm për veprat tona dhe të mos fajësojmë të tjerët apo fatin për pasojat që i krijojmë vetes me duart tona.
3. Na mëson se çdo gjë që na ndodh në këtë botë dhe në botën tjetër është rezultat i asaj që kemi bërë vetë, gjë që na bën të ndihemi përgjegjës dhe të përpiqemi për të mirën.
4. Ajeti na jep shpresë dhe qetësi, sepse Allahu nuk është i padrejtë; Ai i shpërblen mirëbërësit dhe i dënon keqbërësit me drejtësi të plotë, gjë që na bën ta duam Atë dhe t'i bindemi me dashuri e respekt.
5. Na tërheq vëmendjen te rëndësia e pendimit dhe kthimit te Allahu para se të vijë dita kur veprat tona do të na dalin përpara dhe nuk do të kemi mundësi t'i korrigjojmë ato.