Сураи Аль Имран — Оят 182

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «ذَٰلِكَ» — яъне он азобе, ки бар шумо фурӯ меояд.
• «قَدَّمَتْ أَيْدِيكُمْ» — он чизе, ки дастҳои шумо пешопеш фиристодаанд, яъне амалҳои баде, ки дар дунё содир кардаед.
• «ظَلَّامٍ» — ситамгари бузург, золими бисёр.
• «لِلْعَبِيدِ» — барои бандагон.

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима дар бораи ҳоли онҳоест, ки ба азоби дӯзах гирифтор мешаванд. Ба онҳо гуфта мешавад, ки ин азоби сахт натиҷаи он амалҳои баде аст, ки худи шумо дар ҳаёти дунё бо дастҳои худ пешопеш фиристодаед — аз гуноҳҳои гуфторӣ, кирдорӣ ва эътиқодӣ. Ин азоб аз ҷониби Аллоҳ таоло ситам нест, зеро Аллоҳ ҳеҷ гоҳ ба бандагони худ ситам намекунад. Ӯ одил аст ва касеро ба ҷазои гуноҳи дигарӣ ҷазо намедиҳад ва ҳеҷ касро бе сабаб азоб намекунад. Ҳар кас ба андозаи амали худ ҷазо ё мукофот мегирад. Никӯкоронро савоб медиҳад ва бадкоронро ба адолати худ ҷазо медиҳад. Пас ин азоб одилона ва ҳаққонӣ аст ва аз адлу ҳикмати Аллоҳ таоло сарчашма мегирад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло одил аст ва ҳеҷ гоҳ ба бандагони худ ситам намекунад. Ин боиси оромии дил ва боварӣ ба адолати Илоҳӣ мегардад.
• Одам бояд бидонад, ки ҳар амали нек ва баде, ки дар дунё анҷом медиҳад, дар охират натиҷаи худро мебинад. Ин ӯро ба амалҳои некӯ ташвиқ мекунад ва аз бадӣ бозмедорад.
• Қуръон ба мо меомӯзад, ки масъулияти амалҳои худро худ ба дӯш дорем ва набояд гуноҳи худро ба дигарон ё ба Аллоҳ таоло нисбат диҳем.
• Ин оят раҳмати Аллоҳро низ нишон медиҳад: Ӯ бандагонро беҳуда азоб намедиҳад ва ҳар касро ба андозаи амалаш ҷазо медиҳад. Ин боиси умедворӣ ва наздикшавӣ ба Аллоҳ мегардад.
• Хондани чунин оятҳо инсонро ба тафаккур водор мекунад, ки дар ҳаёти худ амалҳои некӯро зиёд кунад ва аз гуноҳҳо дурӣ ҷӯяд, то дар охират аз азоби дӯзах наҷот ёбад ва ба ҷаннати Аллоҳ ворид шавад.