سورت آل عمران — آیت 41

د مهمو کلمو معناګانې:

• آیت: دلته معنا یې نښه او علامه ده.
• رمز: اشاره، پرته له خبرو د لاس یا سر په اشاره پوهول.
• عشي: د لمر له زواله (ماسپښين) تر لمر لوېدو پورې وخت.
• ابکار: د سبا له رڼا (سپیده دم) تر ډوډۍ (ضحى) پورې وخت.

د آیت تفسیر:

زکریا (علیه السلام) وویل: ای زما ربه! ما ته یوه نښه وټاکه (چې په هغې سره پر خپلې میرمنې د حمل او د اولاد له راتګه خبر شم، تر څو ډېر خوشحاله او ډېر شکرګزار شم). الله تعالیٰ وفرمایل: ستا نښه دا ده چې ته به له خلکو سره پرته له اشارې او نښو درې ورځې خبرې نشې کولای، په داسې حال کې چې ستا ژبه به روغه وي او هېڅ ناروغي به نه لرې، خو ستا خبرې به یوازې د الله په یاد او ذکر پورې تړلې وي. په دې موده کې ته خپل رب ډېر یادوه، او د ورځې په وروستیو (عشي) او سهار وختي (ابکار) کې د هغه تسبیح او ثنا وایه.

فايدې او سبقونه:

• دا چې نبي کريم زکریا (علیه السلام) سره له دې چې پېغمبر و، بيا هم د الله څخه د نښې غوښتنه وکړه، دا د بندې او رب ترمنځ د دعا او نېژدې والي ښه بېلګه ده.
• په دې آیت کې د الله تعالیٰ د ياد (ذکر) او تسبيح اهمیت ښودل شوی، چې په سختو او خوشحالو حالاتو کې هم بايد الله ياد کړو.
• دا چې الله تعالیٰ د خپل نبي لپاره يوه ځانګړې نښه وټاکله، دا ښيي چې الله تعالیٰ د خپلو بندګانو د زړونو غوښتنې ته ځواب ورکوي او هغوی ته د خپل قدرت نښې ښيي.
• زکریا (علیه السلام) ته د خبرو بندېدل د هغه لپاره يو فرصت و چې په بشپړه توګه د الله په ياد او عبادت کې ډوب شي، دا موږ ته دا درس راکوي چې کله مو له خلکو څخه يو څه بېلتون وي، نو بايد د الله له ياده ډېره ګټه واخلو.